Godzina 22:37.
Stan w jakim mnie utrzymywali pozwolił mi odpocząć i nabrać wielu sił. Jestem jak to ujęli "Dziełem ich życia" i nie wiem co to znaczy.
Wiedziałam jak patrzyli na mnie. Podziwiali mnie, jakby widzieli małe dziecko.
Ja nigdy nie byłam małym dzieckiem. Nadali mi formę osoby dorosłej. Czekali na mnie dwadzieścia pięć lat.
Moim opiekunem jest Steven McClain i mam nadzieje, że będzie się dobrze sprawował.
YOU ARE READING
Pamiętnik Tej bez Imienia
Short StoryWszystko dzieje się w Tokio. Nie znana ulica, Nie znani ludzie, nawet nie znane są plany wobec mnie. Kim jestem? Co tu robię? I dlaczego żyje?
