Once Again

Chapter 13 It Takes Chances (Throwback # 11)

Chloe's POV        

Yesterday was different but a good one , I guess. Nagstastart na kami about sa group project simula kahapon and we're now assuring to finish it this whole day . Akala ko mahihirapan at matatagalan bago pa namin matapos ito pero I thanked God and the system that we want to apply here ay parehas namin gusto at dun kami nagkakasundo ngayon .

Today's Sunday. The weather is really good and it makes me feel better all way long. Tinext ko si Heath that I'm on my way after I attended a mass with my bestfriend . Pinauna ko na sya , with the driver . I just gave the given address na pupuntahan ko mamaya para maisundo nya nalang ako later. Alam na ni Aiana ang tungkol sa group project . Bigla nya ako nun tinanong lalo na at nahalata nya na naging busy ako this passed few days. Masaya rin ako sa kanya para sa nakuha nyang scholarship sa school . Alam ko na sa simula palang ay makukuha nya talaga yun . Maybe because I trust her so much the way she trust me too from any circumstances. Wala syang ibang naging advise kundi iwasan ang anumang personal issues tungkol dati and take this a chance para makilala ko pa si Heath behind all my trashes talked that he received from me. Siguro nga mali ang naging unang impression ko sa cover , and right now I would like to know more about the contents inside of it.

Andito na ako sa harap ng pintuan nila , kinatok ko ito at agad naman ako pinagbuksan . He's wet . Really wet.  Hindi ko maiwasan tumingin sa perfect packed of abs na meron sya  . Halatang galing sya sa bathroom at kakatapos nya lang . Ng nagising ako sa malawak kong imahinasyon , nakaramdam ako nang pagkainit sa aking mukha at naging parang tomato ang kulay . Agad na nalang ako pumasok sa sala at iniwasan ko sya ng tingin . I don't want to tempt by his hot body , iba ang intensyon ko dito . Kahit sabihin ko marami na akong nakitang perfect packed of an abs , celebrities man o ordinaring tao lang , normal lang sa akin kaso this time , kilala kasi ako ng taong nakitaan ko ng abs kaya di ko alam ang unang magiging reaksyon .

"Why don't you try to wear first ?", naiilang kong sabi.

"Hindi pa ako tapos maligo eh . Ang aga mo naman ata ngayon . ", habang sinasarado ang pintuan.

"I texted you . Hindi ka ba aware ?", hindi pa rin ako tumitingin sa kanya. I feel like , what-I'm-suppose-to-do.

"But I didn't expect that too earlier though.", rinig ko ang mahina nyang tawa . Nahihiya siguro sya . Dapat lang ! masyado naman syang proud para ipakita yan sa akin . Geesh !

"Fine , get through with that and I'll just wait you here .", I seriously said. Atleast kahit papano nawala na yung ilang ko sa kanya ng nagseryoso ako magsalita.

"Ok ", then he walked into the bathroom.

Hanggang sa makapasok sya sa bathroom . Naiinis ako kanina kasi naging agaw pansin sa akin yun . Eh sa alam kong normal lang dapat yun sa akin but it feels odd for me . Ayoko nang magisip  pa ng kung ano ano. Kaya naman , nilibang ko na nalang ang sarili ko sa sala . Tinitignan ko yung mga frames na nakaposts sa wall nila . Yung graduation pictures nya nung elementary at high school kasama ang papa nya . Natawa ako sa hitsura nya dati . He looked so innocent and modest . Napaisip tuloy ako sa mother nya kasi wala sa mga pictures . Nasaan kaya sya ngayon ?

Habang naililibang ko yung akin sa sarili, hindi ko namalayan nakapunta na pala ako sa isang  unknown room . Hindi ko maguess kung isang bodega or what .Makalat kasi at halatang walang gustong maglinis dun . When I saw an unexpected instrument . I saw a piano . An old fashioned style instrument . Nilapitan ko yun . Masyadong naging memorable ang piano para sa akin na parang ayokong tignan o hawakan ulit .Hindi ko alam kung bakit pero hinahatak ako ng aking mga paa ngayon palapit sa  kinaroroonan ng piano. It was a heartbreaking agony ang nararamdam ko once na nakakakita ako ng piano. Actually may piano kami nun , kaso wala na . We donated it somewhere na si Dad ang nagasikaso nun . Bata pa lang ako nun , I only did was to cry all over and over again. . I felt loosing my breathe any minutes that count or even seconds nung mga panahon na yun. Akala ko ok na , akala ko nakapagmove on na ako pero bumabalik lahat ng sakit at yun ang nararamdam ko ngayon . Maybe just from now , 7 or 8 na ang nakakalipas ng manyari ang isang aksidente. I lost my bestfriend , my cheerleader, my laughter , my mother.  Mama's girl kasi ako kasi halos kami lang laging magkasama sa bahay dahil si Dad ay naging busy sa work nya . He's a workaholic though and we respect that all these years  . Kaya nung nawala si Mama , he became overprotected. Until now, ayoko nang magpakachildish tulad ng dati. I have grown up and I want to have my own choices of happiness . When reminiscing those painful part of my life, someone speaks  while hanging at the doorway..