Nietoperze ✓Billdip✓

Prolog

Czasami to czego się boimy, jest tym, co powinniśmy uczynić. W końcu strach przed nieznanym jest czymś naturalnym tak samo jak cała barwna niczym słodka, szlachetna tęcza, na której nie brakuje też cholernie gorzkich i błotnistych kolorów, nazywanych uczuciami.
Dla pewnego kalifornijskiego szesnastolatka paradoksalnie te najgorsze barwy nie znajdowały się w punkcie czarnych, odrażających plam, a w miejscu bezpośrednio dzielących pastelowe kolory od tych błotnistych. Rozdzieląc wyżej wspomnianą tęczę na dobre emocje i te, których często najlepsi psychiatrzy nie są w stanie okiełznać. Na smutek i radość, na miłość i nienawiść. Punkt zero. Obojętność, której Dipper tak bardzo nie rozumiał lub nie chciał rozumieć. Bo jak można być obojętnym na cokolwiek? To nieludzkie.

Jednak jak właściwie miał nazwać szarego, pręgowanego, kręcącego się u nóg nastolatka kota, który patrzył z czystą obojętnością, jak ten zmagał się z ułożeniem logicznie wydarzeń mających przed chwilą miejsce w jego życiu? Te niepozorne zwierzęta czasami naprawdę przyprawiały go o nieprzyjemne dreszecze.
-Obięcuję, że ci się spodoba-Uśmiechnęła się niewyraźnie rodzicielka, przerywając trwającą od dłuższej chwili ciszę, spowodowaną zamyślenien jej syna. Człowieka, którego zna lepiej niż on sam. Od zawsze go wspierała, akceptowała jego wybory, kochała najmocniej jak tylko mogła. Zrobiłaby wszystko dla jego szczęścia, dla jednego, szczerego uśmiechu, który był nieistotny dla świata, jednak dla kobiety jej dzieci były całym światem. Teraz natomiast nie miała zamiaru wysłuchiwać żadnych sprzeciwów. Dipper- rodzony syn kobiety zakwalifikował się właśnie do jednego z najbardziej prestiżowych liceów w ich okolicy. Matczyna duma przekroczyła wszystkie granicę. Cieszyła niezmiernie, że jej ponad przeciętnie mądry i ambitny syn spełniał swoje marzenia. Uważała jednak, że nauka zabiera zbyt dużo uwagi w życiu Dippera. W związku z tym wysłała syna na dwutygodniowy obóz harcerski.

Dipper odpowiedział jedynie cichym westchnieniem, świadczącym o jego posłuszeństwie wobec zamiarów rodzicielki. Widział w jej oczach typową iskierkę matczynej troski. Była jedną z nielicznych osób, z którymi może szczerze porozmawiać. Właściwie do grona takich osobników zaliczała się jeszcze jedynie jego bliźniaczka.
Wiadomość o wyjeździe wbrew pozorom nie wzbudzała w nim ani krzty radości. Jednak z kobietami się nie dyskutuje, prawda?

- Jestem z ciebie dumna! Ale proszę nie zapomnij o mnie, dzwoń codziennie! - Wręcz wykrzykiwała brązowowłosa dziewczyna wbiegająca do pokoju z prędkością światła, szczelnie opatulając w ramiona swojego jedynego brata, powodując niedogodności w pracy jego układu oddechowego. Przytulała go w sposób, jakby robiła to po raz ostatni. Jakby po raz ostatni ich spojrzenia miały się skrzyżować, jakby ostatni raz czuła jego zapach przypominający jej wszystkie ich wspólne przygody, nastoletnie romansy, nieprzespane noce spędzone na seansach filmowych czy chociaż każdą, krótką rozmowę.
- Nie potrafiłbym o tobie zapomnieć-
Wyznał nastolatek, uśmiechając się szczerze, głaszcząc uspakajająco Mabel po głowie, by ta rozluźniła nieco swój goryli uścisk. Uwielbiał w swojej siostrze uroczą infantylność, postrzeganą przez niektórych jako niedojrzałą i nieodpowiednią. Dipper uważał, że pięknem jest cieszenie się z małych rzeczy. Nigdy nie mógł pojąć jak jego siostra cieszy się ze zwykłego szronu na drzewach czy po prostu wyjścia na lody ze swoim bratem. Próbował się nauczyć od bliźniaczki tej bezinteresownej radości, jednak po prostu nie potrafił. Nie był takim człowiekiem.

Mimo że byli w tym samym wieku Dipper traktował ją jak młodszą, niepozorną siostrzyczkę, wiecznie pakującą się w kłopoty. Nie mógł pozwolić, żeby ktokolwiek zgasił iskierki radości połyskujące w jej oczach. Oczach, które tak bardzo kochał. Czy te oczy potrafiły kłamać?Czy te oczy potrafiły nienawidzić?Chłopak nie znał odpowiedzi na te pytania, był jednak pewien, że te oczy nigdy nie wyrażały obojętności, której tak bardzo nie trawił.