Due anime diverse in un solo corpo

M.V-1

Küçükken ölmemek için dua ederken,şimdi ölmek için dua etmem çok garip geliyor...

(GÜL🍷)

Hayat neden bize hiç gülmüyor.Yoksa sadece bana mı böyle.Çocukluğumdan beri hep bunu düşünüyorum.
Gerçi ben çoçuk bile olamadım ki,çocukluğumu elimden aldılar.İlk sevincimi,ilk öfkemi,ilk aşkımı yaşayamadım ben.
Bazı insanları hiç anlamıyorum.Bir insanın masumiyetinin katili olmayı ne kadarda küçümsüyorlar.Arkalarında bir yığın enkaz bırakmak onlar için güzel görünüyor olmalı.Canım yanıyor.

Ağla,içini dök,rahatlarsın diyorlar,ben bu zamana dek her gün ağladım ama sizin dediğiniz o rahatlığa bir türlü ulaşamadım.

Dayanamıyorum artık ben,takatim kalmadı.Her şeyimi elimden aldılar.
Masumiyetimi,ailemi,mutluluğumu her şeyimi.
Bazı insanları kısanıyorum aileleri ile o kadar güzel,eğlenceli vakit geçiriyorlar ki arkalarında ağlayarak onları izleyen benden habersizce.
Çok bir şey istemedim ki ben,sadece mutlu olmak istedim,atamadığım kahkalarımı atmak istedim,sebepsizce gülmek istedim,göz yaşlarımı silebilecek birini istedim çünkü artık benim o bitmek bilmeyen yaşları silmeye gücüm kalmadı.

Ölüyorum...her geçen gün biraz daha ölüyorum.

Her gün başkaları tarafından itildiğim bu uçurumun kenarına,şimdi kendi ayaklarımla çıkıyorum.

Ölmek istiyorum...

8 yaşındayken ölmemek için dua ederken şimdi ise tanrıya ölmek için yalvarıyorum.

Ölmelerini de istiyorum...

Olmayacağını bildiğimden en kötü,en acı dolu şekilde ölmelerini istiyorum.Kabuslarıma neden olan,hayatımı çalan herkesin ölmesini diliyorum.Attığım çığlıkları görmezden gelen herkesin ölmesini istiyorum.Kendi yarattığım cehennemim de ölmelerini istiyorum.

Ama dediğim gibi gücüm kalmadı,nefretimi kusmak için geldiğim bu uçurum bu gün benim ölümüme şahitlik edecekti.

Güzel olan hava benim gideceğimi bilirmişcesine için için yağmaya başlamıştı.Yağmurla birlikle uçurumun dibinde ki denizde dalgalanmaya başlamıştı bile.Buradan atladıktan en  fazla beni 1 veya  2 haftada bulurlardı-ki o zaman zarfı içerisinde etlerim yumuşamış ve yüzüm tanınmayacak hale gelirdi. E haliyle bu da benim işime gelirdi.

Arkamdan ağlayanım olmazdı bu yüzden rahattım.Atlamadan önce Tanrıya teşekkür ettim,sanki öleceğimi bilirmişcesine yağmur yağdırıyordu.

Tekrar teşekkür ettim,ölmem için bir engel koymamıştı bu sefer,her defasında intihar edeceğim sırada bir şeyler çıkardı ama bu sefer yoktu, hiçbir şey yoktu;

"Teşekkürler tanrım ölmeme bu sefer izin verdiğin için."