Yalnızım. Her daim
Ve maalesef kabullendim. Eskiden her yeni ortama yeni bir başlangıç yapmaya çalışırdım. O kadar çok beyaz sayfa açtım ki defter bitti. Sonuna geldim. Böylece kabullendim işte. Acılarıma mutsuzluğuma engel olamıyorum. Bırakmıyorlar beni. Etrafımdaki insanları izledikçe, sahip oldukları mutlulukları gülüşlerini kişileri, ben ne yaptım ne olduda bu kadar dipteyim diyorum. Kimsenin aşağıya bakarak beni görüp acımasını da istemiyorum. Dedim ya kabullendim diye. Alıştımda aynı zamanda. Mesela kimsenin beni aramasını beklemiyorum. Veya aradigim insanlarin telefonlarima geri dönmesini. Mesaj atmalarini zaten beklemiyorum. Atmiyorlarda zaten. Aradigimda ve (denk gelicek kadar şansliysam) açtıklarinda genelde sevgilileriyle arkadaslariyla oluyorlar. Birak onlari benimle ilgilen, ilgiye sevgiye ihtiyacım var diyemiyorum. Sen işine bak sonra konusuruz diyorum ve tabiki konuşmuyoruz. Tabiki arayanlar onlar olmuyorlar. Sonra bende defterime kaliyordum eskiden. Ama açık bi şekilde yazamiyordum icimden gelenleri. Ya birgün gittigimde bulup okurlarsa diye korkuyordum. O yuzden burdayim. Ben kimim kimlerdenim nerdeyim bilmeyeceksiniz hiçbir zaman. Cevabını bildiğiniz tek bir soru olacak.
Nasılım?
