Sixth Sense: Book 1

Chapter 22: Bad Pressence

**Drew**

 

“Dalian mo, Rona!”

Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako sa babaeng dala-dala ko ngayon. Para bang may napakalakas na presensya ang bumabalot sa kanya – isang presensya na ngayon ko lang naramdaman. Siya ang babaeng lumapit sa’min kanina at tinanong niya kung si Rona ba talaga ang kasama ko. Pagkatapos no’n ay hinimatay na lang siya bigla. Hindi siya kilala ni Rona. Kung ibabase sa suot niyang blouse na puti na pinatungan ng itim na coat, pencil cut skirt na aabot hanggang tuhod, at itim na stockings na tumatakip sa kanyang hita at binti, masasabi kong isa siyang tourism student mula sa College of Tourism and Hospitality Management. Pinagtataka ko lang kung paano niya nakilala si Rona. Ay, oo nga pala. Sikat pala si Rona sa buong university. Nagmamadali kaming pumunta sa clinic ng eskwelahan. Medyo malayo iyon sa school ground kaya patakbo kong binibitbit ang babaeng walang malay. Halos ‘di ako maabutan ni Rona dahil sa taas nitong suot na high heels. Kailangan ko pa siyang sabihan na magmadali.  

Kaagad kaming nakarating sa clinic para dalhin ang babaeng hinimatay sa harapan namin. Mabuti na lang at nando’n ang nurse at namataan kaming pumasok sa pinto. Tinanong nito kung ano ang nangyari sa babaeng buhat ko. Sinabi naman namin na hinimatay siya. Inilapag ko ang babae sa kama ng clinic. Medyo gusot ang sapin ng kama, halatang may humiga dito bago kami dumating. Maliit lang ang clinic ng university, tama lang ang espasyo nito para makapagpahinga ang iilang mga estudyante na may sakit. Malapit sa pinto ang kama, katapat naman ng kama ay ang nurse’s desk kung saan nakaupo ang nurse sa tuwing wala itong ginagawa. Nasa gawing kanan naman ng nurse’s desk ang istante na naglalaman ng mga gamot at iba pang mga kagamitan. Makikita sa buong kwarto ang iba’t ibang medical chart katulad ng Human Anatomy, Snellen Chart, Parts of the Body at kung ano-ano pa.

Sinusuri ng nurse ang pulso ng babae. Pagkatapos no’n ay kinapa nito ang suot na I.D ng babae.

“Louise Ponce pala.” Sabi ng nurse habang bumalik ito kaagad sa kanyang desk para isulat ang pangalan  ng babae sa isang form. Kinausap kami ng nurse. Wala namang diperensya ang babaeng nagngangalang si Louise. Baka hinimatay lang daw siya dahil sa pagod. Umalis muna ang nurse sandali at nagpaalam na babalik din kaagad.

Kung tutuusin p’wede namin siyang iwan sa pangangalaga ng nurse pero hindi ako mapakali sa presensyang bumabalot sa kanya. Napakalakas. Hindi ito normal. Parang galing sa isang elemental ang presensyang nasa katawan niya. Nakapangingilabot. Hindi ko siya p’wedeng iwan basta-basta. Gusto kong malaman kung ano ba talaga ang meron sa babaeng ‘to. Pinakiusapan ko si Rona na tawagan ang lahat ng miyembro ng ULMEI. Interesado ako sa misteryong bumabalot sa babaeng ‘to. Tinawagan ni Rona ang lahat ng kasama niya. Pagkatapos no’n ay naghintay na kami sa loob ng clinic at binantayan si Louise.

“Bakit mo pinatawag ‘yung iba? At saka bakit hindi na lang natin siya iwan dito, tutal hindi naman natin siya kilala at ‘di ko siya kilala.” Tanong ni Rona sa’kin habang nakatingin lamang kay Louise.

“Hindi mo ba nararamdaman? May kakaibang aura ang bumabalot sa kanya, sa tingin ko ay sa isang malakas na presensya ng element nanggagaling ‘yung presensya na ‘yon. Hindi natin siya p’wedeng iwan.” Nanlaki ang mga mata niya dahil sa sinabi ko. Muling ibinaling niya ang kanyang paningin kay Louise na sa hanggang ngayon ay wala pa ring malay.

Ilang minuto ang lumipas ay dumating si Ray sa clinic. Nagulat siya dahil nakita niya si Louise na nakahiga sa kama. Mas napansin niya ito kaysa sa’min.

“Wow, may chiks!” Umiral na naman ang kalokohan niya. Kabaliwan na kaagad ang sinabi niya pagkapasok pa lang niya sa clinic. ‘Di man lang nagtaka kung bakit namin siya pinapunta dito.Sabagay, ‘di ko rin naman masisisi si Ray. Maganda naman talaga si Louise. Mahaba ang buhok niya na lagpas hanggang balikat. Maputi ang makinis na kutis na parang porselana. Masasabi kong singkit ang mga mata niya kahit nakapikit siya. Nawala ang ngiti sa mukha ni Ray dahil may napapansin siyang kakaiba kay Louise. Napakunot-noo ito. Lalapit ito sa babae. Dahan-dahan inilalapit ni Ray ang kamay sa babae. Aakmang hahawakan nito si Louise. Ngunit agad naman itong lumayo. Mistulang nahilo ito at napahawak sa ulo. Nag-alala naman si Rona at inalalayan si Ray para makaupo sa tabi niya. Alam ko na naramdaman din nito ang presensya. Biglang namuo ang mga butil ng pawis sa noo nito.