Ben Yasin Yalçın 18 yaşındayım hayatımı bir kitaba dökemeyecek kadar genç olduğumu biliyorum.Ben çoğu yaşıtım gibi çok acı çektiğimi,hızlı yaşadığımı ve çok olgunlaştığımı hatta yaşlandığımı düşünüyordum taki böyle olmadığını anlayana kadar ve bunun böyle olmadığını anladığım an bu kitabı yazmaya karar verdim.Çünkü acı değişkendir sana acı veren birşey diğerine vermeyebilir veya az verebilir.Mecnun çok mu acı çekti? evet yada hayır ona acı veren leylası belki sana o kadar acı vermiyecekti belki daha fazlasını çekicektin bilemeyiz o yüzden herkes acı çeker.Ve kimse en büyük acıyı kimin çektiğini bilemez.Bazen kendimiz isteriz acı çekmeyi çünkü insanoğlu kendine zarar veren şeyleri hep sevmiştir alkol,sigara,uyuşturucu ve daha birçok şey mesela örneklendirelim bunu ;KADIN biz erkeklerin belkide en çok acı çektiği konu kadınları anlamak, zordur derler doğru ama zaten anlasa kadının bir değerinin kalmıyacağını bilmezler.Ve şüphesizki kadınlara muhtacız onlarsız yapamayız gerçi kendine bu kadar zarar veren birşeyede neden bu kadar muhtacız onuda anlamış değilim.Artık bıraktım ama,her seferinde ciğerime kadar acı çekmeyi bıraktım,hergün acı arayışında olmayı.Zaten ne kadar kaçarsam kaçayım ne kadar saklanıp yapmayacağım desem de o gelip beni buluyor.Ve hala anlamış değilimki o yolun sonunu bile bile neden yürüdüğümüzü,sonun da düşeceğimizi bildiğimiz halde o merdivenleri neden kendimizi parçalayarak
çıktığımızı. Sevip de okursanız ikinci
bölümünüde paylaşacağım TEŞEKÜRLER.
