Daha 11 yaşındaydım hayatım o güne kadar çok iyiydi mutsuz günüm yoktu. Bir gün annem merak içinde bi sağa gidiyo bi sola, sordum ne olduğunu cevabı korkuttu beni babam saat 8 de uyandır demiş saatlerdir ayırıyorum telefonu kapalı açmıyo dedi kamyoncu adam en ufak bi sese uyanır ama o kadar cevapsız çağrıya rağmen hâlâ ses yok bende korktum. Amcamı aradı annem o bulur bir yolunu dedi. Babam bir petrolde kamyonda uyuyacağını söylemiş petrolün adını da söylemiş annem internetten numarayı buldu ve aradı gitmişler uyandırmışlar babamla konuştu annem, yorgundu konuşmaya hali yoktu eve yakın bir yerdeydi bi arkadaşı getirdi. Günlerce okula gidip geliyodum ama giderkende geldiğimde de babam uyuyodu sürekli uyurken görüyodum. Arkadaşları geldi hastaneye götürdük tüm kontroller yapıldı. Ertesi gün doktor geldi beyninde tümör var dedi televizyondan biliyorum tümörü ağladım anneme de bişey diyemedim inanamadım ama sürekli anneme soruyorum "İnandın mı?" Annem susuyodu bişey diyemiyodu. İnanmadık başka hastaneye gittik ama gerçekten inanmamız gerekiyomuş doğruymuş doktorun dediği. 2 gün sonra ameliyat oldu gazeteye çıktı Finike de ilk beyin tümörü ameliyatı diye. Ameliyat oldu 2 gün yoğun bakımda yattı 2 gün sonunda çıktı çok iyiydi ben hala inanamıyodum nasıl oldu herşey nasıl bu kadar hızlı gelişti. İlk ve son ameliyat sanıyoduk mutluyduk hastalığı atlattı sanıyoduk ama yanılmışız devam etti ameliyatlar 5 kere ameliyat oldu 4. de sağ tarafı felç oldu konuşamadı mücadele ettik yürüdü hafiften konuşmaya başladı. Sonra gene kabus gibi üzerimize çöktü hastalığı 5. ve son kez ameliyat oldu bu sefer nefes almakta zorlanıyodu gözümün önünde eriyodu günden güne. Aylarca yoğun bakımda yattı aylar sonra çıktı Antalya'daydık, 5 Ekim günü akşam 6 gibi Finike ye geldik babamı yoğun bakıma aldılar annemle ben çok yorgunduk eve yolladılar eve gittik uyuyamadık saatlerce, saat 02.10 ' da telefon çaldı yoğun bakım görevlisi aramış gelseniz iyi olur dedi bindik arabaya gittik babamın kalbi durmuş inanamadım anneme döndüm dedim ki "İnandın mı?" döndü yoğun bakım görevlisine baktı bişey diyemedi. Ben yalvardım kurtarın durmasın kalbi diye ben babamı çok seviyorum benden gitmesin nolur dedim. Söz verdi kurtarıcam babana bişey olmicak dedi inandım aslında, güvendim. Saatler sonra uykumuz geldi annemle uyumaya gittik. Ben birden çığlık atarak uyandım sanki kalbime bıçak sapladılar. Annemi uyandırdım babama bişey olduğunu anlamıştım. Koştuk hemen yoğun bakıma annem girdi ilk önce ardından beni aldılar annem hiçbişey belli etmiyo girdim makinede herşey sıfır ı gösteriyor ama babam soluk alıp veriyodu anlamadım öldüğünü. Ellerini öptüm anlını göbeğini, bacağını öptüğüm anda hissettim o soğukluğu sordum neden soğuk diye annem birden sarıldı ben anladım zaten feryat ediyorum ölmedi diye, hemşire sakinleştirmeye çalıştı. Dışarı çıkardılar beni ben hala çığlık çığlığa ağlıyorum saat sabah 6 morga götürdüler gözümün önünde herşeyim dediğim adam o dört harfli illet yere girdi. O gün anladım ki ben aslında küçük değilmişim ben çoktan büyümüşüm ama fark etmemişim...
