Perfume

'Beste prof. Koning.

U heeft een cruisetocht gewonnen op de Freedom II. Gefeliciteerd!

De boot vertrekt op 13 juni 2018. Neem dit formulier mee naar de check in.

De bagage zal worden opgevangen bij .... '

'Een cruise?' mompelde ik. 'Met dit weer?' Ik zat aan mijn bureau. Ik stond op, en deed mijn gordijn open. Regen stroomde langs de ruit. 'Misschien is het volgende week beter weer.' Ik ging weer in mijn stoel zitten. 'We zullen wel zien...'

'Allemaal instappen!' Ik holde met mijn koffer de steiger op. Uiteindelijk stopte ik bij een jongeman die bij een trap stond. 'Goedemorgen meneer, heeft u een formulier?' zei hij opgewekt. En dat nog wel met dat donkere weer. 'Dat klopt, alsjeblieft.' Ik gaf hem het formulier, en hij bekeek het snel. 'Professor Leon Koning... Helemaal goed! U mag doorlopen. Nog een fijne reis.' Ik knikte naar hem en pakte mijn koffer. Daarna liep ik de trap op van een geweldige boot. Op de boeg stond een naam. Freedom II.

De hut waar ik in sliep was ruim. Hij had een groot bed, een bureau met een gouden kandelaar, en een tafel met een fles champagne. Tevreden liep ik de deur uit, op weg naar het dek. Misschien was daar nog wat leuks te doen. Nieuwsgierig keek ik door een van de open deuren van een andere hut. Het was precies hetzelfde als die van mij, net als alle andere hutten op de boot. Ik liep een paar trappen op naar het dek. De frisse wind blies langs mijn gezicht, en ik haalde diep adem. Ik ging naar de reling, en keek in de verte. Het was bewolkt, niet bepaald het perfecte weer voor een boottocht.

'Mooi uitzicht?' vroeg een stem. Ik keek naast me. Een jonge vrouw met donkerbruin haar stond naast me. 'Tja, nogal grauw.' antwoordde ik. Ze glimlachte, en keek weer naar het water. 'Ik heet Maya de Ridder.' zei ze. 'Leon Koning.' antwoordde ik. Ze knikte, en ging rechtop staan. 'Ik denk dat ik even een hapje ga eten. Wilt u me vergezellen?' vroeg ze. Ik zuchtte. 'Zou uw man dat niet erg vinden?' Ze keek eerst verbaasd, wierp een blik op haar trouwring, maar moest toen lachen. 'Ik zie dat u een slimme man bent, Leon. Misschien een andere keer dan.' Ze draaide zich om en liep weg.

~

Er werd geklopt op mijn deur. 'Professor Koning! Alstublieft, het is een noodgeval!'

Slaperig deed ik het licht aan, en liep naar de deur. Wanneer die openging, zag ik de jongeman die eerder bij de steiger stond. 'Professor! Er is een moord gepleegd!'

De jongeman leidde me naar een schone keuken. Een zwak blauw licht bescheen de kapitein, zijn dochter en een paar andere bemanningsleden. 'Professor Koning, wat fijn dat u er bent,' zei de kapitein, 'mijn grote excuses voor het ongemak, maar u bent de eerste waar ik aan dacht. Ik heb talloze krantenartikels gelezen waarin uw oplossingen op moorden werden geprezen.' Hij leek erg kalm voor een situatie zoals deze. 'Ik waardeer het, kapitein.' antwoordde ik. 'Dus,' ik keek om me heen, 'waar is het slachtoffer?' Een bemanningslid krimpte in elkaar bij het horen van mijn woorden.

'Is er iets aan de hand?' Hij schrikte op. 'N-nee, het is gewoon dat ik-' 'Klaas kan er niet zo goed tegen. Hij is nog een jonkie.' onderbrak een grote man hem. Ik zei dat ik het snapte, en volgde de kapitein naar een kleine opslagkamer achter de keuken.

Het was donker. Een straal maanlicht scheen door een raam. Er lagen dozen verspreid op de grond. In de hoek lag een man. Een wit tafelkleed restte over een gedeelte van de man. Een vaas was in stukken op de grond gegooid, en er zat bloed op. Het rook vaag naar iets wat ik eerder had geroken. Ik liep voorzichtig de kamer rond. 'Wie is dit?' informeerde ik. 'David de Ridder, professor, hij is acteur.' De kapitein stond in de deuropening. Ik floot een deuntje, terwijl ik zocht voor meer aanwijzingen. Ik ging rechtop staan, en keek de kapitein aan. 'Ik wil graag zijn vrouw spreken, Maya de Ridder.'