Last Chance

Wstęp

– Jak się teraz czujesz?

 – W tej chwili?

 – Tak, właśnie teraz.

 Brunetka siedząca naprzeciwko terapeuty podniosła wzrok, aby spojrzeć na ścianę. Jak się czuła? Sama nie wiedziała. Jednak zdawała sobie sprawę z tego, że musi się w końcu otworzyć, bo z dnia na dzień było z nią coraz gorzej.

 – Pusta? Może bardziej zagubiona.

 – Co masz na myśli, mówiąc pusta?

 – Sama nie wiem, co mam czuć. Nie potrafię wywrzeć na sobie emocji, jakby nic mnie nie obchodziło. Chcę, żeby to wszystko się skończyło – ta pustka pochłaniająca mnie od środka, życie.

Pamięta nadal czasy, kiedy była szczęśliwym dzieckiem, pełnym radości i optymizmu. Kiedy to się zmieniło? 

 – Co masz przez to na myśli? 

 Zmarszczyła chwilowo brwi, zastanawiając się nad odpowiedzią. 

 – To nie tak, że nie chcę być szczęśliwa, po prostu nieważne jak bardzo się staram, nie mogę nawet zmusić się do szczęścia. Codziennie zadaję sobie pytanie – dlaczego muszę taka być? Mam wspaniałą rodzinę i przyjaciół, mam dobre oceny, na papierkach wszystko jest w porządku. Jak dotąd jedyne co widzę i czuję, to smutek i szarość. To jakby cały ciężar złych uczuć przypierał mnie do ziemi i nieważne jak bardzo się staram, nie mogę się podnieść. Nie mogę podnieść się i zacząć się przejmować, czuć. Życie zaczęło być jak nieustanny koszmar. Ludzie mówią mi, żebym wyszła na spacer, spróbowała yogi albo medytowania, powiedziałam im, że tego nie da się naprawić żadnymi ćwiczeniami ani medytowaniem. Depresja jest jak piekło we mnie i zaczyna mnie wyniszczać z dnia na dzień. Chcę po prostu, żeby to się już skończyło. 

 Spojrzała na niego ze łzami w oczach, a on już wiedział wszystko. Była zagubionym dzieckiem, zniszczonym przez społeczeństwo. Przyrzekł sobie, że zrobi wszystko, żeby jej pomóc.