Dear: Highschool

Simula

SIMULA

June 06, 2011

"Teenage love. Parents always tell us not to focus in relationships because they aren't important at our age and we should wait until we're done in school to find someone, right now it only distract you, but by the time comes, we aren't young anymore. I think the best part of being young and in love is how deeply we feel. When you found someone you really like, you get really excited and jittery just to hear their voice. That moment when your heart stops when you finally have the guts to tell them you like them. You think about them every feature and every moment you spend together and it just makes you feel happy inside.

Paano ko ba ito sisimulan? Saan ako mag-uumpisa? Sa dati na na patuloy paring nagmumumok sa gilid, umiiyak at umaasa. Binabalikan ang masayang alaala, ang luha na ang dahilan ay saya.

O ngayon na patuloy paring nagdarasal na sana, sa huling pahina ng istorya aking isinusulat, makita niya ang halaga ko, kahit man lang hindi isang babae, kahit man lang isang tao. I do hope that in the last page of this story, me and him can be together, that it is just easy for us, to accept, to love and to be hurt. Pero hindi ganun kadali ang mga bagay sa mundo. Kaya masakit!

We grow up believing that things are going to be okay,because time changes, at kapag ang oras at nagbabago, ganun rin ang ating nararamdaman. Ganun rin ang ating pagkatao, ngunit hindi ganun kadali. Hindi ganun kadali, kahit pa mabilis ang takbo ng oras, hindi ibig sabihin, mabilis ding lilipas ang sakit na nararamdaman.

Nandyan parin ito, pilit tayong sinasaktan araw-araw, nandito parin sa ating puso lahat ng hinanakit. Lahat ng pagkabigo. Hindi parin natin matanggap, na merong mga bagay na hindi pwede, at hanggang ngayon, nandito parin ang salitang umaasa, nagbabakasakali.

Nasa Puso parin natin ang salitang Sana..

Kung hindi pwede. bakit hindi natin matanggap na hindi pwede?

Kung hindi pala pwede, sana hindi nalang kami hinayaang magkita ni tadhan.

Edi sana.. walang puso ang basag!

Walang luha ang aagos..

Kung hindi ko sana siya nakilala..

Edi sana.. Buo ako ngayon.

------------------

"Hindi nga pwede eh! Hindi ka pwedeng lumabas, hapon na kailangan mu nang matulog, paano ka lalaki niyan?" I remmber when I was seven years old. My mom would not let me go with my friends. Kailangan ko raw matulog, para lumaki ako.

"Sige na po mama, lalaro lang po ako dun sa labas, kasama ko naman po si jan-jan eh! malapit lang naman."

"Buong umaga ka nag laro, hindi ka pa napapagod? Wag nang matigas ang ulo, matulog ka na, ikaw nalang ang gising pa, tulog na ang mga kapatid mo! Ikaw pa naman ang panganay, ikaw itong matigas ang ulo." Kapag bata ka, wala kang pakialam sa sinsabi ng iyong ina, kasi hindi naman natin ito naiintindihan. We are just young, kapag bata pa tayo, kung ano ang gusto natin, yun dapat ang masusunod.

SIguro nga napakatigas ng ulo ko, gusto kong gawin kung ano man ang gusto nito, dahil alam ko kung ano man ang gustong mangyari ng isip ko, yun ang makakapagpasaya sa akin. Kaya sa araw na iyon, hindi ko na naman sinunod si mama. I am seven years old that time, Seven years old, para sa akin sa edad kong syete, kaya ko nang mag-isip para sa sarili ko, I don't need my mom's advice, I can take care of myself, because for me a seven years old is not a kid anymore.

I Know what I like to do, sa araw na iyon gusto kong lumabas, gusto kong makipaglaro sa aking pinsan pati narin sa mga kalaro niya. Siguro nga dahil bata pa ako sa mata ng aking ina, Naiinis ako sa mama ko sa puntong iyon. Anak niya ako, ngunit bakit ayaw niyang sumaya ako?