Muhrip

&&&

Geçmişin gölgesi altına yalnız bırakılanlar zamanın akıttığı her her damla kan için yaz tutmuş,bu yüzden sevdanın büyüsüne kapılanlar ölümün feryadıyla sınanmıştır.

Zaman onun gönlündeki yerini parçalandığında büyük bir fırtınanın en sessiz isyanı olmuştu gözyaşlarım. Dudaklarımdaki birikmiş sözcükler yeri göğü kana bulardı lakin neyi değiştirdi şu saatten sonra. Görüyor ve ilerisi için daha fazlasını düşlemiyordum. Bakışlarındaki ateşin ortasında yarım kalmış ruhumun ömrü yanıyordu ona kavuşamadığım günlerin ızdırapları bana uzaktan bakıyor ve bu bitmişliğimin sinesine hep aynı cümleleri karalıyordu.
İmkansızlıkların anılmadığı bir gecede onu ilk kez gördüğümde basmıştım avuçlarımı kızıl kanların içine zamanla büyümüştü hislerim büyüdükçe hiddetlenmiş ve benden bir parça olup dağılmıştı hayatımın her zerresine. Yandıkça sonu gelmez güllerin gecesinde ızdırapların nefretine hapsolmuş hapsoldukça beni bende bulamaz olmuştum Öyle ki hayatın akmayan nehrinde benliğimi aramış bulamadıkça bir bilinmeze doğru yol almıştım sessizce,bu zulmü bitiren tek gerçek o olsa da bulamamıştım onu geçmişin suretinde. Sustuklarımı idam masasına taşıyacak birkaç saniyede her şeyi bitirecektim. Lakin ben ne sustuklarımı idam masasına yatırmış ne de her şeyi sona erdirebilmiştim. Ömrü olmazmış aşık insanların yüreğine zaman hiç uğramazmış. Geceleri uykuları aşktan kaçanlar ölüme değil ardı arkası kesilmeyen tebessümlere sığınırmış. İnsan sevdiğini bir kez görebilmek için bin kere can verirmiş. Bakışları gönlüme ilk düştüğünde anlamıştım haykırışlarımın boşa olmayacağını Öyle geçip gidecek biri olarak kalmayacağını. Gözleri gözlerime her değdiğinde ayağım taşa takılmış,takılı kaldığım her günde yine ona vurularak ayaklanmıştım. Aşk cehennem olarak seçilse de ömür bilinmezlik uğrunda ateşe verilse de didesi kanla dolana dokunamazdım artık. Aramızda çöreklenen yasakların feryadı o kadar çoktu ki yüreğime nereden dokunursam dokunayım kesilmiyordu hıçkırıkları. Öyle bir yerde hiç olmaması gereken birine öyle derinden hapsolmuştum ki can çekişen ruhumun feryadı bile olanak sağlamıyordu çekip gitmeme. Eğer oluru olacak yasakları imkansızlıklarla susturacaklarsa kaç can sığdırırsa sığdırsın şu diz çökmüşlüğüme. Şimdi zaman dolsa gönlüme engeller ve mesafeler birer birer devrimde üstüme aklıma hükmeden adamın varlığı bile ayakta tutmaz artık beni.
O kadar çaresizdim ki akan gözyaşlarım bile fayda etmiyordu içimde yanan ateşe. Bazen öyle anların içinde sahipsiz kalıyordum ki ben bana sorulmamışları soruyordum kendi kendime. O kadar mı imkansızdı her şey? Ucundan tutulması gereken hiç mi bir yanı yoktu?
Gelmemiş günlerin hasreti değil kana doymamış sevdanın ateşi dağladı içimi kemirilen cümlelerin içinde hiç söylenmemişlerin arasında hala var olanın zulmü bitirdi benliğimi. Öyle bir hale koydu ki beni ,beni bende görenler bile inanmadı yaşadığıma. Anların içinde anı yakalayabilmek için bütün hislere düşman kesilsemde didesiyle yıkım getirene daha fazla direnememiş diz çökmüştüm hayallerimin eşiğinde.
Zamanı gelmeyen günün hasretiyle sonu olmayan bakışların cümlesiyle koca bir ömrün gözyaşıyla kapandı göz kapaklarım. Çaresiz bir vedanın içinde hiç gelmemiş biri için yakıldı düşlerim. Sadece adını bildiğim bir adamın kokusunun değipte bittiği bakışlarının delipte geçtiği gölgelere ağladı hayalim. Yan yana getirdim kendimi kendi içinde. Parçalandım onun için senelerce. Adını koyamadığım bir his yerleşirken gönlüme daha fazla dayanamadım bu zulme kapattım gözlerimi benliğinin suretine.
Şimdi benden geriye kalan tek şey zamanın hükmü olacak. Geçip giden kelimelerin içinde hala var olanlar benim için söylenenleri bu kez onun için fısıldayacak. Beni bitiren imkânsızlıklar olmuştu. Peki ya onu bitiren onu bitiren sonu gelmeyen cümlelerin ömrü olacak.

Sevmek her şekilde güzeldi mümkünatı olsa da olmasa da mümkünü olmayanı sevmek de güzeldi sonunda yaşanmamış anların ahı kalsa da.