Suskun

1.Bölüm

İstanbul - 1 Yıl Önce

Okulumuzla beraber bir okul gezisine gelmiştik öylesine ve ben grubumdan ayrılıp Demir'e yılbaşı hediyesi almak için mağazaları talan etmiştim. Şimdi de grubumun yanına gidiyordum. İstediğim şey bulmuş muydum peki? Tabiki evet! Ben Defne Atay'ım. Bir şeyi kafama koyduysam yaparım. Ona çok güzel bir kazak almıştım. Eminim ki çok beğenecekti. Tam merdivenlere yaklaşmışken telefonum çalmaya başladı. Demir arıyordu. Yürümeyi bırakıp çağrı kapanmadan cevapladım.

"Alo?"

"Defne..."

Bu seste ne böyle?

"Demir? Sesin tuhaf geliyor. İyi misin?"

"İ-iyiyim. Sen neredesin?"

"İhtiyacım olan eşyayı aldım. Geliyorum şimdi."

"Geliyor musun?"

"Evet, ne oldu?"

"Hiç. Hiçbir şey olmadı. Defne... Ben seni çok seviyorum. Hep sevdim. Bunu unutma olur mu?"

"Bende seni çok seviyorum da neden böyle konuşuyorsun şimdi? "

"Yeni yılın kutlu olsun birtanem. Özür dilerim."

"Ne özürü ne diyorsun sen Demir? Alo? Alo?"

Yüzüme kapatmıştı. Allah Allah nesi var bu çocuğun? Yüz yüze konuşmak daha iyi olurdu. Bu yüzden tekrar yürümeye başladım. Ayrılacak mıydı yoksa benden?

Ben böyle düşünürken önüme öyle hızlı öyle büyük bir şey düştü ki çığlık atıp geriye fırladım. Bu... Bu bir bedendi. Bir erkek bedeni. Gözlerim şok içinde açılmıştı. Yerdeki beden kanlar içinde yatıyordu ve yüzünü göremiyordum. Gerçi görmem de gerekmiyordu. Üzerime sıçrıyan koyu renkli kana baktım. Hala ellerim titriyordu. Çoktan etrafı bir sürü insan sarmıştı. Gözlerimi tekrar yerde yatan bedene çevirdim. Arkamı dönüp gitmek istiyordum. Gidip Demir'i bulmak... Ama gördüğüm şey ayaklarımı adeta yere çiviledi.

Bu... Bu nasıl olur?

Gözlerim bileğinde çakılı kalmıştı. Daha doğrusu bileğindeki bilekliğine.
Üzerinde iki tane D harfi olan gümüş renkli bilekliğine... Titreyen elimle sol bileğimi sıvadım ve aynı bilekliğe tekrar baktım.

Olamaz. Olamaz,olamaz,olamaz! Lütfen... Bu o olmasın. Lütfen.

O sırada sağlık görevlileri gelmişti. Bir görevli bedeni sırt üstü çevirdi. Ve benden bir çığlık daha koptu.

"Demir!"

'Defne...Ben seni çok seviyorum. Hep sevdim.'

Nefes alamıyorum.

'Yeni yılın kutlu olsun birtanem. Özür dilerim.'

Veda konuşması böyle mi olurdu? Bu bir veda konuşması mıydı?

Bunu o günden sonra öğrendim...