Pencerenin başında oturmuş,Muazzam yağmurun her bir damlasını yere düştüğünü seyrediyorum. benim adım küçük ivan; sarı saçlı ela gözlü on üç yaşında ailenin tek çocuğuyum.
**Hayal etmek tek yapabildiğim şey, çünkü hayal kurduğumda hiç engel çıkmıyor. O mucizevi düşe dalıp giderken babamın ormandan geldiğini gördüm anneme seslenerek..
-babam geldi! babam geldi!
Bağırarak dışarı çıktım.Babamın yanına ulaştığımda,gözlerimin önünde yere serildi. Hastalığı gün geçtikçe artan zavallı babam çok kötü öksürüyor, defalarca ağzından kan geliyordu.
Annem koşarak yanımıza geldiğinde
-ömer çok hastasın!!
Babamı o halde gören annem çok üzüldü, zar zor eve kadar getirip,yatağına yatırdı.Başı ucunda beklerken soğuktan donmuş ellerini ağzımdan buhar vererek az da olsun ısıtmaya gayret gösteriyordum. Isıtmaya devam ederken..
babamın islam dini hakkında bana söyledikleri aklıma geldi.
Babam müslüman annem ise hıristiyan bir ailenin çocuklarıymış.Annem ve babamın tanışmaları çok ilginç ama**
Annem kasabaya geldiğinde babamın dürüst ve mert olmasına aşık olmuş.Babama evlenme teklifi yollayınca babam da bu duruma karşılık vermiş.Babannem bu evliliğe karşı çıkarak babamı evlatlıktan reddedip, kasabadan kovdurmuş.Babam ve annem o zamanlar çok zor durumda kalıp,Küçük bir kasaba bulup o gün bugündür burda yaşamaya karar vermişler.
Babam annemi hiç bir şekilde din konusunda zorlamıyor,aynı şekilde annemden babamı..
Ama annem benim hristiyan olmam için kiliseye götürüp papazın konuşmalarını dinletirdi. Yine bir gün papazı dinlerken islam dinini aşağılıyor. Çok ağır sözlerle hitap ediyordu. Babam ise tam aksine bana islam dinini anlattığında hiç zorlamaz kendi irademe bırakır,ayrıca kimsenin dinini kötülemezdi..
Babam birden bire üşüyen ellerini yüzüme dokundurarak...
benim küçük ivan'ım!!
-efendim babacığım?
-Makam,mevki elden çıkar gider de
İnsanlık ebedi ölmez be oğul
Elde ne var, ne yok,hepsi biter de
İyilik kumaşı solmaz be oğul!
Tek kişinin olsa, dünya tapusu
Er geç kapanacak kazanç tapusu
Harap olur şatoların yapısı
Bu dünya kimseye kalmaz be oğul!
Bencil olan,önem vermez insana
Yolunu şaşırır,düşer isyana
Gün gelir zulmeden uğrar ziyana
Mazlumu inciten gülmez be oğul!
İnsana mahsustur şeref, haysiyet
Mizanda haksızlık olmaz be oğul!
Dengine düşmeyen,ömrünce ağlar
Her güzel yerini bulmaz be oğul!
Babamın sözleri beni etkilemişti.
- hadi ivan şimdi git uyu.
-tamam babacım..
Yatağıma doğru ilerlerken pencereden baktığımda gecenin kara bulutları bizim evin üzerinde dans ediyor, ben ise içimdeki sıkıntıyı çözmeye çalışıyordum.Yatağıma uzandım zorda olsa uyumaya çalışmaya başladım**
ah! zavallı babam bu dünyada bizden başka kimsesi yok aynı şekilde bizimde.Babama birşey olursa biz ne yaparız.
babam ..
Sabah olmuştu sonunda..
Sabah kuşların cıvıltı sesleriyle uyandım.
o sesleri dinleyince hayatın var olduğunu ümidin kaybolmadığını hissediyordum.
Babamın yanına gitmek için hazırlanırken annemin çığlığı evin herbir yanını sarıyordu. hemen koşarak odaya girdiğimde annem babamın ellerini öpüp koynuna koyuyordu. Annemin gözyaşı babamın soğuktan kurumuş ellerine değiyiyordu. Koşarak babamın yanına gittim babamın yanağına bir buse kondurarak
hadi uyan babam !! hadi!
Annemle benim gözyaşı damlalarımız birbirine karışırken.
babamın soğutan donmuş vücuduna ellerimi vurduğumda onu ısıtmak,var gücümle onu hayata döndürmek istedim ..
Annem bana bağırarak odadan çıkmamı istedi korkmuştum ne olduğunu anlamak istediğimi anlayamıyor, zihnim durmuştu o küçük yaşta..
Babamın ölmesi hayal olsun❗babam...
Annem hızlı bir şekilde beni kapının diğer yanına itti!!
-git ivan! git!
Annem hıçkırıklar içinde bana bağırarak çıkma mı istedi.Ama ben çıkmak istemedim babam'ın yanında kalmak istiyordum her defasında**
kapı çaldı kapıyı açmaya giderken hala annemin çığlık sesi dinmemişti.Kapıyı açtığımda karşımda kasabanın şerifi**
Şerif sesi duyduğu için;
-birşey mi oldu küçük evlat??
Bende ağlayarak elimle odayı işaret ettim şerif odaya doğru ilerlerken ben de arkasından onu takip ettim. Babamı öylece yatakta uyuduğunu gördü annemi teselli ederek babamın yanından uzaklaştırmaya çalıştı.
Ama annem babamın elini bırakmıyordu bir kaç adam daha geldi annemle bizi odadan çıkarmayı başarmıştı.
**Arkadaşlar bu benim ilk kitap yazmam
Umarım beğenirsiniz ..
Yorumlarınızı bekliyorum..
