The Reason Why

Prologue

Since the day, he broke up with me, its the day I started to hate Soccer Player, or anything that is related to Soccer! I damn hate it. I hate soccer!.

Ang mga Soccer player ay manloloko, parihas-parihas lang silang lahat. Bola nga ng Soccer hindi nila kayang ipaglaban puso mo pa kaya?!

"Damn it! I hate you to the Soccer Field and back! Period, and no erase!." Sigaw ko sa kawalan. Basa na ang mga pisngi ko, kaya tumutulo na naman ang pisteng luha ko, traydor! Sinabi ko sa sarili ko na hindi na ko siya iiyakan pa. 'He doesn't deserve my precious tears' pero hindi talaga kaya. Ang sakit parin, parang kakabreak lang namin. But then its been 6 months since the break-up.

Yeah its been 6 months, yet ako lang ang nag-paiwan. Move on na siya meron na nga siyang pinalit sa akin eh, ang mas masaklap ay childhood best friend ko pa, pero ang sakit lang kasi dahil mas mukhang masaya siya ngayon, para bang x3 ng sa amin noon, parang sinasampal ako ng paulit-paulit at hindi ko kayang lumaban.

And kita ko pa pose niya noong nakaraang araw na ' I will marry you someday' tas ang picture ay hinalikan niya ang babae sa noo, and it fucking hurt and at the same time killing me. Hindi ko alam kung pinag-seselos lang niya ako o talagang tinamaan na siya kay (name).

Kasalan ko naman kasi dahil hindi ko parin dine-delete ang messages niya, text o mapa-messenger man, and lagi ko siyang inis-stalk kaya hindi talaga mawala ang sakit na pinag-dadaanan, and noon ako pa ang 'In a relationship with name' ngayon iba na.

Wala akong ka alam-alam, kung bakit siya nakipag-break sa akin. Sapag kakatanda ko wala naman akong nagawang kasalan, bakit pa kailangang humantong sa break-up ha?!. Masaya naman kami noong nakaraang buwan ah, masayang masaya.

Ang tagal ng pinag-samahan namin and I dont have any clue that It will end up like this, broken hearted. Its freakin' 1 year and 1 month, and pag-gising ko araw-araw, tumutulo na ang mga luha ko ng maalala ko na wala na pala kami.

Hindi ko lang kasi matanggap na wala na kami, na wala ng mag-gogoodmorning sa akin tuwing pag-gising ko, wala ng sweet pick-up lines, hindi ko kaya, dahil nasanay na ako, nasanay na ako na nandiyan siya
palagi, na hindi niya ako iiwan, na ako ang pakakasalan niya near future, na kami ang forever.

But I guess mali ako, FOREVER doesn't exist!, na FOREVER only exist in books, na TANGA lang ang naniniwala dun, gaya ko, noong kami pa o nong nakilala ko siya at naging kami na, merong FOREVER. Sabi pa nga niya sa akin na Kami daw ang magpapatunay na may FOREVER, at si ako naman tanga na naniwala kaagad sakanya, wala eh mahal ko siya eh mahal na mahal.

Pero anong nangyari?. Hindi ko na talagang kayang pigilan ang sobrang sakit na nararamdaman ko ngayon, at napagagulhol nalang ako.

Tanga na kung tanga hindi ko naman kasalan na mahuhulog ako ng sobra na hindi ko na kaya pang makabalik sa hinulugan ko. At parang bibubugbog ako dahil sa sakit na pinagdadaanan ko ngayon. Na para bang binubugbog ako ng katotohanan na wala na talaga, na hindi na maibabalik pa ang dati, ang mga pangako niyang napako.

And yes, I hate Soccer Player. At sinusumpa ko na lahat ng Soccer Player, damay na kung damay, wala akong pakialam!. And lastly hindi na talaga ako maiinlove sa isang Soccer Player, Swear!.

- - - - - - -

Hi everyone!, hope that you'll support and read my book until the end. 💗