Annem'in ölümü

Soğuk bir kış günüydü.Buz gibi bir geceydi.Sokaklardan kaçan kurtuluyordu.Karın yırtıcı soğuğundan kalanlarsa buz kütlesi misali donuyordu.Biz ise annemle küçük ve yıkık dökük evimizde kendini bile ısıtamayan sobamızın başında ısınmaya çalışıyorduk sokakta olmadığınız için şükrediyorduk.Çünkü babam kızınca bizi sokağa atabiliyordu.
   Saat çok geç olmuştu.Annem ve ben yorgunluktan uykumuz gelmişti ama uyuyamıyorduk çünkü babam gelmeden uyuyunca babam annemi de beni de dövüyordu.Hatta geçen gece babam beni dövmeye yeltenmişti.Ama annem beni korumuştu.ve annem dayak yemişti.
Çok geçmeden babam eve geldi.Ayakta duracak hali yoktu.Zil zurna her zaman ki gibi sarhoştu.Öylesine içmişti ki düşecek diye çok korkmuştum.ayakta duracak mecali yoktu
- yemek yokmu diye bağırdı.Annem çaresizdi çünkü evimizde hiçbirşey yoktu
Annem;
-kuru ekmek ve sudan başka birşey dedi.
Babam öfkeyle ayağa kalktı.
- dalga mı geçiyorsun sen benimle diye bağırmaya başladı.
Biliyordum kavga çıkacaktı ve annem yine dayak yiyecekti.Annem dayak yerken onu izlemek,onun bağrışlarını duymak beni üzüyordu ve babam annem ile bana sinirlenerek bizi sokağa attı üzerimizde ne doğru düzgün kıyafetimiz ne paramız ve ne de gidecek yerimiz vardı.
Hava aşırı derecede soğuktu çok üşüyordum annem hırkasını üzerinden çıkararak beni sardı.o an anneme sevgim bir nebze daha artmıştı.Annem de ben de çok üşüyorduk ayrıca karnımız da çok açtı.kar ise soğuğunu fazlasıyla arttırmış lapa, lapa yağıyordu gece'nin bir vakti annemle beraber sokakta kalmıştık ve hava o kadar soğuktu ki biraz daha soğuğun altında kalırsak donacaktık.
Az daha ilerledik ve boş bir bina bulduk daha doğrusu bina'nın bodrum katı boştu.Annem bulduğu yıpranmış pis kartonlarla hemen bir yer yatağı yapmaya başladı Annem'in artık yorgunluk canına tak etmiş olacak ki yaptığı yatağa uzandı bana dönerek
-haydi oğlum gel artık ikimizde çok yorulduk bu gece burada idare edersek ertesi sabah ne yapacağımıza karar veririz.demişti
Annem'in yanına uzandım annem öylesine üşüyordu ki bu soğukluk gözünden okunuyordu.O an anneme sarıldım o da bana sarıldı sımsıkı sarıldı bana o kadar ısıtmıştı ki beni bütün yorgunluğum, bütün korkum bir anda uçuvermişti.çünkü annem in sıcaklığı ve fedakarlığıyla ısınıvermiştim
Gece'nin karanlığı yerini gündüze bırakıyordu yavaş yavaş.Gün doğmaya hava aydınlanmaya başlamıştı. ama annem'in tüm gece beni ısıtan sıcaklığı gitmiş ve yerine kardan bile soğuk bir vücut ısısı gelmişti.Annem'in ısısı öyle çabuk değişmişti ki artık daha fazla dayanamadım ve ayağa kalktım gördüğüm şey o kadar korkunçtu ki bütün gece beni ısıtan annem gözleri açık uyuyordu.gördüğüm şey melek gibi annem ve onun soğuktan mosmor olan vücuduydu yerimde kalakalmıştım o an.Resmen donup kalmıştım.hiç birşey düşünemiyordum.ve kendimi toplamaya çalışarak dışarı çıktım.Etrafa bakınıp durdum bir sürü insan vardı hangisine gideceğimi bilmiyordum ve az ileride polis arabası gördüm.Arabanın yanına gittim.Tuhaf birşey olduğunu yüz ifademden  anladılar .
İçlerinden biri ;
-Bir sorun mu var küçük dedi . Elinden tuttum ve onu annemin olduğu bodrum katına doğru götürdüm .Bizi gören polis amcalar'da peşimizden geldiler .
Ne olduğunu anlayamamışlardı .En sonunda annem'in olduğu yere gelebilmiştik.Ve polis amca elimi bırakarak annem'in cesedini gördü ve onun yanına gitti .Annemin koluna dokunduktan sonra diğer polis amcalara dönerek ölmüş dedi. Herkes annemin başında toplanmıştı.Bense duvar kenarında etrafı izliyordum.O kadar dehşet verici bir durumdaydım ki beynim donmuştu. Ağlayamıyordum bile etrafıma baktığımda buraya gelmeden önce elimi tutan polis amca yüzüme acıyarak ve şefkatle bakıyordu. Bana doğru gelerek haydi dedi .Elimden tuttu ve ayağa kalktım.
Dışarı çıktığımızda ise ambulans ve kalabalıktı. Çok geçmeden bizim arkamızdan annem'in cesedi çıktı .
Anneme son bir kez daha baktım.Çünkü artık annem yoktu . Beni büyüten insan annem olmayacaktı hayatımda . Gözlerimden dökülen ise sadece bir damla göz yaşı oldu...