Yaşamın bize ödettiği bazı bedeller oldu yaşamlarımızda; bu bedelleri ödemeye de devam ediyoruz, ne için ? Sadece yasamak icin . Hepimiz öyle dönemlerden geçiyoruz ki bazan gercekten bıçak kemiğe dayanıyor. Tüm bu yaşanılan negatif etkileri sadece kendi içimizde kendimizin oluşturduğu terapi yöntemleriyle minimize edebiliyoruz, edebilmeliyiz. Birilerinin yorucu zevksiz işleri, mutsuz hayatları, çekilmez evlilikleri, sadakatsiz dostlukları, yalnızlıkları var ve bu birileri bizleriz . Peki tüm bu bedeller ne için, ne uğruna ? Tabikide yaşam için. Şimdi bu kadar ağır bedeller ödeyerek sahibi olduğumuz yasamı yaşanılır hâle getirmek için mücadele etmeyecek miyiz?
Reçetesiz antidepresan kullanımına paralel mutsuzluklarımız sanırım. Zaman zaman çoğumuzun uğrak noktası bu mucizevi şeyler. Hayatlarımızı çekilir yapma konusunda az da olsa kendimizi dinlememize yardımcı olur bu arkadaşlar bizlere, daha sürdürülebilir birer yaşam sunma konusunda başarıya ulastırır bizleri. Hic bir kullanıcı buna muhtaç olmak istemez elbette fakat unutulmamalıdır ki şartlar yaşamın en önemli kuralıdır.
Kalemin bu kısmına kadar bir şekilde geldiğine göre mutsuzluk bazan misafirin olabilmekte. Kimin misafiri olmadı ki? Belki de yaşamın imtihanı mutsuzluk. Her sabah uyandığımda banyo aynasındaki gördüğüm mutsuzluğu, gece yatağa girdiğimde kafanda giriftleşen sorunları geride bırakmak için kendime özüme ihtiyacım var. Bu öz sevgidir, tıpķı arkadaşımın eşinin söyledi gibi, "Dünyanın özü sevgidir." Gerçekten öyledir bu cümle, bizlerin yaşamlarımızın seslendirilmiş hâlidir.
Bedellerini ağır olarak ödediğimiz yaşamlarımızı daha etkin yaşamak için her birimiz neler denemedik, ne huylar edinmedik ne turlara katılmadık ne ilaçlar içmedik ama hepsiyle günü kurtardığızı anladık. Şimdi tüm bunları özetlediğimizde biz insanlar sadece mutluluğa mı entegreyiz ? Hayır.
Artık mutlu yasamaya calısmayı bir kenara bırakalım, kalıp mutsuzluklarımızı not edip üzerine çalışalım ve artık gerçekten yazalım. Sevgiyle kalın..
