Yağmur yağıyordu insanlar hızlı büyük adımlarla gideceği varacagı yolla gidiyordu ben nereye gidicegimi bilmeden yavas yavas yürüyordum gitar sesi geliyordu sokagın kösesinde kaldırıma oturmuş basını egmiş yüzü gösükmeyen bir adam ahmet şafakın vay delikanlım söylüyordu önce aldırmadım yürüdüm 1.2.3.adım atımki durdum yanına gitim müzik bitene kadar bekledim biti adam beni farketi ama görmesden geldi agır hareketlerle gitarını aldı omzuna atı ters yönden yürüyüp giti öyle kala kaldım oturduğu yere bu kez ben oturdum ve yoldan gecenleri izlemeye basladım .
- telefonda biriyle tartısan
-Kornaya basıp duranlar
Yağmurdan saclarının makyajını bozuldugundan şikayetci olanlar
- mendil satan surıyeli sokak cocukları ve onlara iğrenerek bakan kokuşmuş insanlar
Gözlerim daha fazla dayanamadı bu manzaraya kalktım oturduhum yerden akşam olmustu şehirler arası otobüs garından kendime istanbuldan en uzak .otobüsün içindekilerin az oldugu yere gitmek istedimi söyledim bana en uzak hakkari oldunu söyledi 1 saat sonra yolla cıkıcam kendime bir döner ayran aldım banka oturup yiyor yine insanları gözlemliyorum .
-oğlunu askere ugurluyan gözü yaşlı anne
-Üniverste için başka sehre gidenler
- ve bircok nedeni pilanı olanlar
Otobüse bindim saat gece iki olmuş uyku yok şehir sesiz insanlık yarısı yarın işe okula gitmek için uyuyor diyer yarısı barlarda kafelerde meyhanelerde sabahlıyorlar
geldim kac gün yoldayım bilmiyorum günlerden ne onuda bilmiyorum pekte umrumda deyil zahten biraz midemde bulanıyor oturdum kaldırımın köşesinde burdada yine karşılasıyorum aynı insanlarla kalktım ve tepeye dagların oldu yere yürümeye başlıyorum tahmini 3saat yürümüşümdür yoruldum tepedeyim oturdum ucurumun kenarına kac gündür elime almadım bazen varlından bir haberdar oldugum telefonu cıkardım arayan yok mesaj atan yok actım interneti youtuba girdim müzik dinliyorum sesini son sez acıp kulaklımı takıp uzandım cimene gözlerim gökyüzne bakıyor.
Gözümden yaşlar geliyor niye ağlıyorum bilmiyorum sadece akıyorlar ...
