Çiçek Çölleri

Her kum tanesi yağmura hasret,
Her yağmur tanesi, bir çiçeğe sebep...
Geceleri kutuplara dönse bile bağrım,
Gündüzleri yakıp, kavuruyor güneş.
Bir canlılık barındırmam zor.
Sınırları zorluyorum, kumullar kor.
Umudu getirecek her hayale son.
Bunu bağrımda ölmüş olan son hayale sor...
Sakladığım ölülerin yok bir hesabı.
Ben bile bitkinim, kendimde bitâbım.
Sevmiyorum kendimi, bilmiyorum vefâyı.
Ayak basma bana, sıcak soğuk cefâdır.
Evvel zaman önce benim de vardı göllerim,
Kurudu, yaşı kesildi, yağmur olan gözlerin...
Göğsümde yeniden çiçek böcek isterim ama,
Mezar taşımda adım, artık "Çiçek Çölleri"...