Dul bir gecenin sabahına uyandı şiş ve bir o kadar da ağlak gözlerim. İsyan ediyorlardı bu çileye. Bitmek bilmeyen o sıcak samimi ve iç yakan gözyaşları da tükenmişti artık. Sevmiyordu dünya beni, benim onu sevmediğim gibi. Gecenin körü sürgüsü bozuk, derbeder, yıkık penceremden bir nefes alarak 'yeter!' desemde yetmiyordu, bitmiyordu derdim. 'İçim yanıyor' bir deyim değildi artik, bende can bulmuştu bu iç yanması; küle dönmüştü anlayana kadar. İçim açıyordu en derinden ve iç kalmamıştı, belliydi. Her kime baksam tiksiniyordum yaşananlardan ve korkuyordum yaşanacak olanlardan. Kaldıramayacağım sanıyordum, kaldıramadım da...
Sevgisizlik gün geçtikçe içimi kaplıyordu. Yüzde yetmişim su değildi; mutsuzluktu. 'Neden!' diyordum, 'haketmeyen bir varlık neden bu kadar ödüllendirilir!? "Neden insan ailesiyle sınanır?" Oysaki aile demek herşeydi benim içim şimdiki 'di'.. Çok geçti ve farkettim, ettirildim. Bu yara çok acıyor ve geçmek bilmiyor. En sevdiğim varlık , sığındığım yer onlardı ve bu yüzden bu kadar yanıyordu içim,ruhumu bedenimden siliyordu.
Zaman gecti, acı hala geçmedi bilâkis katlandıkça katlandı. Yandıkca ciğerimin köşesi; yaşadığımı hissettim.
Oysaki ölümü bekliyordu kış günü beton soğukluğunda bedenim; ben korkmadan, yılmadan.
Çok bekledim gelmedi. Bir gün geleceğini bilsem de bugün gelmedi.
Bugün varım, yarın bir ihtimal'di!'...
