Nerdenn başlasam bilmiyorum. Gözyaşlarım dinmiyor. Git gide kötüleşiyorum. Ölmeyi beklercesine buna izin veriyorum. Ne ile karşılaşacak olsam eskiler geliyor aklıma. Sevilsemde hissetmediklerim ve yahut hissedemediklerim. Her insana göre acı farklıdır. Bazısı aile içinde sorun yaşar ve der ki 'şu erkek için ağlayanları anlamıyorum.' Bazısı erkek bilmez ama birine öyle vurulur ki nefes gibi, meltem gibi... Kimsenin derdini kimse anlamaz ve herkese kendi derdi büyük gelir, bana geldiği gibi.. Sen benim sırdaşımsın bende uyumsuz kimseye uyamayan beceriksiz adı çıkan dokuza hiç inemeyen. Bir şey yazmadan ölmek istemiyorum, nefes vermek. Samimi ve bı o kadar acısız bı şekilde yazdığım bu şey benim kimseye soyleyemediklerim belki sonum.
