Me

My Story

Me and My Twin Sister. We have a difference in attitude but physically we're the same. My twin sister is always on top. She's always the valedictorian. Our Parents are so proud of her, while me? For them i'm the family's disgrace. It hurts when I hear that to them. They're always saying that to me. Like reminding me. But me and my twin are so close to each other even if she always dispraise me sa lahat ng kasalanang ginawa niya, pinapatawad ko parin siya until one day...

I met a guy... I fall in love with that guy. He's so gentle,smart and caring person. Almost all girl's searching on boys are on him. This guy court me... he said he love me too and we became in a relationship. We love each other... I love him and he loves me,but then when I invited him in dinner with my family...

He was sitting in the sofa in sala when I go in my room then when I come back I saw him... kissing my twin sister... I confronted my twin... she say she was inlove in my boyfriend... funny to say... she said something stupid. I didn't agree on what she said that's why she told that to our parents. She told to them that I want to stole her boyfriend. That time I cry. In front of them, I say them that i'm not. And I cry because it is the first time that she betrayed me.

My parents said that I should give what she want because she's the heiress in our family. That I should tolerate, But no, I told them how I love that guy, that that's not my twin sister's boyfriend. But little did I know while i'm convincing my parents,my twin already stole my boyfriend. I told him that my twin is not the girl he really love. But then he say I didn't know him. He say some words that really hurt. Even my twin sister and our family did.

I get angry at them. I go away. Away from all the people know me. I live alone.

Years later... i learn to forgive them. To not revenge after what they did. I thought... maybe my twin sister and i just fall in love in one guy.

Maybe it's destiny who wants me to learn that I should forgive someone whether his or her did is unforgivable.

Destiny made me learn that there is a rainbow after the rain. Because the past few years i met someone who will accept me.

Someone who listen to me...

Someone who believe me...

Someone who love me...

And i'm so thankful because of him. He is the gift that God give to me. Parehas kaming niloko at sinaktan pero magkaiba kami ng istorya.

Masaya kami sa isa't-isa. Kilala niya ang mga magulang ko at alam niya ang nangyari sakin kaya naman lahat ginawa niya para mawala ang sakit. Hanggang sa isang araw, nagulat kami ng biglang may kumatok sa bahay.

Tinanong niya ako kung may bibisita ba sakin. Sinagot ko naman siya ng iling dahil wala naman talaga akong kakilala na kahit sino maliban sa kaniya at sa mga empleyado ko at sekretarya ko.

Bukod sa kaniya wala ng nakakaalam ng tirahan ko. Maliit lang ito at hindi kapani-paniwalang tinitirhan ito ng isang taong kilalang kilala dahil nga sa kaniyang nangungunang kumpaniya.

Tanging 1/4 lang kasi ng sahod ko ang kinukuha ko. Dahil ang natira ay inilalagay ko na sa ATM Card nila mommy ng palihim.

Sinamahan ako ng fiancé ko na buksan ang pinto dahil sinabi kong kinakabahan ako.

Binuksan namin ang pinto at nagulat kami sa nakita. Doon muling nagbago ang aking buhay.

Nagulat ako ng bumungad ang pamilya ko doon. Tinanong pa sakin ng fiancé ko kung sino sila kaya naman naisipan kong ipakilala sila.

Hirap at sakit man ang pinadanas nila sakin may karapatan parin silang malaman kung ano na ang nangyayari sa akin.

Humingi ng tawad ang aking kapatid sa kaniyang nagawa. Ganun din ang kaniyang asawa.

Nakilala ko ang kanilang mga anak na talaga namang nagpangiti sa akin. Isa na lang ang tumututol sa kaligayan ko.

Iyon ay ang pride ng mga magulang ko. Galit pa rin sila sa akin. Pero ang mas nagwasak ng kasiyahan ko ay ang malamang nandahil sa akin ay namatay ang aming kuya.

Nasaktan ako. Pero dahil nandiyan ang ang fiancé, may nakaramay ako. Ginawa niya ang lahat para lang mapasaya ako.

Pinaimbestigahan niya ang pagkamatay ng aking kuya at doon nalaman na hindi bangkay ni kuya ang nakita sa aksidente.

Hinanap niya ang aking kuya at pinauwi sa bahay ng magulang ko. Masaya sila pero hindi pa rin daw mawawala ang galit nila.

Kaya naman nagpakasal kami na ang aking mga kaibigan lamang ang dumalo sa aming kasal.

Malungkot man, pero pinili ko nalang maging masaya kasi alam ko namang balang araw ay patatawarin din nila ako.

Nagkaroon ng malaking salo salo at pagkatapos ay ang honeymoon namin ng aking asawa.

Naging masaya ang buhay ko. Biyayaan kami ng tatlong anak. Maayos ang pagpapalaki namin sa mga ito kaya naman hindi sila mata pobre di gaya ng ibang anak mayaman.

Nagustuhan man ng aking mga magulang ang aming anak hindi pa rin nawala ang pagkamuhi ng mga ito sa akin.

Ang kuya ko naman ay hindi ako makilala kaya naman hindi na nila pa pinilit na ipakilala ako.

Hanggang sa lumaki na ang aming mga anak ay tsaka lamang ako ng mga ito napatawad.

Nailang man sa yakap ng magulang dahil kahit kailan ay hindi ko nadama iyon. Parang wala na din. Walang emosyon ang aking mga matang lumuha.

Maraming naging masaya para samin kasama na doon ang taong nagpuna ng kulang at tumulong sa akin. Napangiti ako ng makita ang masaya kong asawa at mga anak habang nakikipag-usap at nakikipaglaro sa magulang ko.

Mahirap man ang mga nadanas ko. Marami naman akong natutunan. Namulat din ako sa totoong mundo.

Kapag may kasiyahan, may kalungkutan...

Kapag may kasarapan, may kahirapan...

Lahat ng tao pantay...

Ang mga tao lang mismo ang nag-iisip na unfair ang mundo sa kanila...

Masasabi kong pantay ang mga tao dahil pare-pareho silang nakakaranas ng problema, kasiyahan at kalungkutan.

Pare-pareho din ang mga tao na nilikha ng tao at binigyan ng kaniya-kaniyang kakaibang kakayahan at misyon o kadahilanan upang mabuhay sa mundo at maging matatag sa kabila ng pagsubok na pinagdaanan o pinagdadaanan.