BÜCÜRÜN KAHRAMANI

B~K 1

14.12.2017
Arkadaşar bu ilk hikayem umarım beğenirsiniz..
Yazım yanlışlarım varsa kusura bakmayın elimden geldiğim kadar kontrollü yazmaya çalışıyorum.

İyi okumalar...

Kapkaranlık bir ormanda göz gözü görmezken korkukudan o kadar çok ağlıyorum ki ne nerde olduğumu biliyorum ne de hangi yöne gideceğimi sadece ağlıyorum bir ağacın gövdesine sinmiş birinin beni bulmasını bekliyorum.. Karanlığın içinde bir ışık beliriyor ve bana doğru gittikçe yaklaşıyor, ne bağıra biliyorum ne de olduğum yerden kalkıp kaça biliyorum daha bir şiddetleniyor ağlamam , hıçkırıklarım ormanda yankılanıyor ışık yaklaştıkça korkum artıyor. Gözlerimi sımsıkı kapatıyorum sonra bir el hissediyorum saçlarım da ilk başta ürksem de sonra o şefkat dolu sesini duyuyorum
"korkma meleğim korkma bak ben buradayım. Ağlama artık akmasın o güzel gözlerinden yaşlar ben burdayım korkma " diyor.
Sımsıkı yumduğum gözlerimi yavaşça açıyorum ağlamam biraz sakinleyip iç çekmelere dönüyor.

"Anne sen misin ?"

"Benim meleğim bak burdayım "

"Ben çok korktum annem nolur beni bir daha bırakma nolur, bir daha hiç yaramazlık yapmam uslu bir kız olurum beni bırakma"

Annem yanıma oturup beni kollarının arasına aldı ben de ona sımsıkı sarılıp kokusunu içime çektim..

"Şimdi dinle beni güzel kızım ben senin yanında olamasamda hep kalbindeyim ve seni izliyor olacağım. Asla ağlama ve güçsüz bir kız olma bir gün hayatının kahramanını bulacaksın o zamana kadar sabret meleğim olur mu?"

" anne gitme ben kahraman istemiyorum seni istiyorum beni de götür yalvarırım beni de götür"

" olmaz kızım şimdi değil,seni seviyorum bunu sakın unutma şimdi gitmeliyim yakında bir kahraman bulucaksın ve iyi olacaksın canım kızım"
diyip ayağa kalktı bende onunla birlikte ayağa kalktım bana sarılıp saçlarımdan öptü. Ne yani gidiyor muydu? Beni bırakıp tekrar mı gidiyordu? Yo hayır bu kez değil hemen ellerinden tuttum gitme beni de götür diye yalvarmaya başladım. Ama annem ellerimi öpüp benden uzaklaşmaya başladı. Ben den her uzaklaşmaya başladığında görüntüsü silikleşmeye başladı peşinden koşsamda yetişemedim ve dizlerimin üzerine çöktüm yine ağlamam şiddetlenirken gitme anne diye feryat ediyordum o ise tamamen görüntüsü kaybolana kadar uzaklaştı. Etraf yine zifiri karanlık oldu.....

Nefes nefese uyandım göz yaşlarım yüzüme istila etmiş durumda terden ise saçlarım enseme yapışmış vaziyetteydi. Biraz daha doğrulup sırtımı yatak başlığına dayadım elimle yüzümü kapatıp ağlamaya devam ettim. Kapının ani açılmasıyla korkudan yerimden sıçradım. Gelen babamdı kaşları yine çatık anlaşılan yine azar işitecektim. Sert adımlarla gelip yatak ucumda durdu, kaşlarını mümkünmüş gibi daha da çattı.

"Yine mi gece yine mi ? Yeter artık annen öldü ve geri gelmiyecek buna alış. Her sabah aynı sahneyi yaşamaktan bıktım anladın mı bıktım bir deli gibi davranmandan sürekli sorun çıkarmandan ve sürekli ağlamandan bıktım....."

Bu nasıl bir baba diye düşündüm o hala beni azarlamaya devam ederken. Annem ölmüştü ve geri gelmiyecekti biliyorum ne kadar küçük de olsam biliyorum ama bunu kabullenmek istemiyorum . Babam olacak adam ise bunu kabullenmediğim ve kabus gördüğüm için her sabah olduğu gibi yine beni azarlıyordu sulu gözlerimle babama bakarken o hala laf etmeye devam ediyordu başımı kapıya doğru çevirdiğimde kollarını birbirine bağlamış kapı pervazına yaslı bir şekilde beni arsız bir sırıtmayla izleyen üvey annemi gördüm o kadına asla anne dememiştim ve demeyide düşünmüyordum . Babam bu kadında ne buluyordu hiç anlamış değilim annemin ölümünden 1 yıl sonra bu kadınla evlenmişti. İkisindende nefret ediyordum,o kadının arkasında ise gözünden bir damla yaş akan ellerini önünde birleştirmiş bana şefkat ve üzüntüyle bakan kadını gördüm. Benim için ağlıyordu,azar işittiğim için, kabus gördüğüm için, annemi kaybettiğim için,babam olacak adam ve o kötü kadının beni sevmeyip görmezden geldikleri için ağlıyordu. Doğduğumdan beri bana bakan dadımdı o benim , onu çok seviyordum. Annemi kaybettikten sonra Sultan annem oldu hep yanımda ona asla dadım demedim. Hep sultan anne derdim beni sahip çıkıp kol kanat olmuştu babamdan bile daha cok ilgi ve sevgi gösteriyordu. Babamın kükremesiyle yerimden sıçrayıp düşüncelerimden sıyrıldım .