Suddenly It's Magic

PROLOGUE

Nakaupo lang ako sa bleachers sa tapat ng highschool building nang biglang umingay ang paligid.

"Rileeeey! Ikaw na ba yaaaaaaaaan waaaaaah".

Goodness. Kahit di ko lingunin, alam kong si Trixie na yan. Yung boses niya na parang naipit yung lalamunan niya ang umalingawngaw sa buong paligid.

"Hoy ikaw, parang walang narinig ah hmmp. Sikat ka? Sikat ka?".- maarteng sabi ni Trixie.

Ngumiti lang ako sabay lumapit at yumakap sakanya. Agad naman niya akong tinulak at tinignan sa mukha.

"Aba! Hoy babae, wag mong sabihing di ka pa naka-move on dun kaya may payakap ka ha?".

"Haynako. Intrimidita ka talaga. Yumakap lang eh. Di ba pwedeng namiss kita ha?".- nakasimangot na sabi ko.

Nakataas lang ang kilay niya at parang ineexamin ang kabuuan ko. Ikinagulat ko nang bigla siyang umamba ng yakap at tumalon-talon.

"Waaah!!! Nakamove-on ka na nga ahahhhhahahaa. Pero oy blooming ka ah! May bago ba? Yieeeeeeee".- hyper na sabi niya.

"Gaga porket blooming may bago agad? Diba pwedeng nag-enjoy lang sa bakasyon?".- pagtataray ko nang nakangisi.

"Taray mo ha! Ahahhhhahahaa gusto ko yan. Welcome to life Riley Eris Guerrero version 2.0".- sabi niya sabay halakhak.

Sinabayan ko lang din siya hanggang sa napagod kami at nagpasyang pumunta na sa magiging classroom namin. Grade 10 kami ngayon and 16 years old na kaming pareho.

Trixie Sean Valdes. Ang dakilang best friend ko since grade 7 kami. Kung meron mang sobrang nakakakilala at nakakaalam ang lahat ng tungkol sa'kin ay siya yun. And I'm so happy having her. Especially nung lugmok ako dahil sa isang tao.

7:30 a.m. na at pinagmamasdan ko lang ang maraming estudyante na napapadaan sa classroom namin.

Naririnig ko si Trixie na nakikipag-usap sa ibang kaklase namin and I didn't bother na makisali. Kasi there are no new faces, kami-kami lang din ang magkakasama since lower grades.

Nakatitig lang ako sa labas habang nakikinig sa isang kanta ni Selena Gomez nang biglang nahagilap ko ang presensya ng dalawang tao.

I looked stupid kasi nakatitig ako habang nagtatawanan sila. But then, I asked myself. Why would I think that I look stupid kung wala na rin naman talaga sa'kin kung sila na. Or so I thought feeling ko naka-move na ako kahit hindi pa pala.

I closed my eyes dozing off those thoughts.

Saktong pagmulat ko ng mata ko ay tinawag ako ni Trixie.

"Hey. Okay ka lang?".

I smiled unconsciously.

"Oo naman. Why?".

Umiling lang siya.

"Sorry I forgot to tell you na kaklase natin si Eric but don't worry sa kabilang section si Ara".- mahinahinong sabi niya

Now I can see na seryoso na siya.

"I told you Trix it's fine. Di talaga maiiwasan ano ka ba".- natatawang sabi ko.

For a minute, okay ulit ako. Yung tipong wala akong pake sa presensya niya.

I won't let him or them to ruin my whole year sa school na ito dahil lang sa presensya nila.

I'm beyond from being fine.

Besides this is reality.

I don't think that I can run away from this situation.

A/n: I would like to take this chance to give credits to my personal book cover artist slash classmate slash bijjfriend. Thank you REYNA NI LADRILYO! means so much to me. Recommend kita? Sige oh, pagawa kayo sakanya ehe. Basta thanks and hoping for more bc's to come oyeh!