Schotwond

1

'Oke stop. Voor je gaat beginnen aan mijn verhaal wil ik graag dat je dit eerst even leest.'

Naam: Dylan Sophie de Wit

Geboorte datem: 25-02-2001

Famielie: Ik woon bij mijn vader en zijn vriendin. Mijn ouders zijn geschieden.
Ik ben vaak te vinden bij mijn opa en oma om dat die gewoon geweldig zijn.
En mijn beste vriendin heet Jasmijn Jansen en ze is echt krankjorn.

'Nu heb je denk ik ge noeg invo over mij dus ja lees maar veder....Als je durft.'

Ik open mijn ogen van wegen hard gebonk. De ruimte om me heen is wazig en vlekkirig. Ik probeer te bewegen maar het voelt alsof mijn leden maten van loot zijn gemaakt. Mijn hooft klopt en suist. Ik knipper een paarkeer met mijn ogen tot dat de kamer om me heen vorm begint te krijgen. Er liggen overal slingers en bekers. Er hangt een muffe geur en de kamer ziet blouw van de rook. Naast me op de vloer ligt een jongen van ongeveer 18 die ik wel eens op school heb gezien. Ik hijs me op aan de tafel waar een paar flessen op staan. Ik kijk om me heen en pijnig mijn hersenen om te bedenken waar ik ben. Op de bank hoor ik wat gesteun en gereun. Ik loop er naar toe. Er ligt een meisje van mijn klas. Veera. Ze opent haar ogen en legt haar hand op haar voor hooft. 'Morgen.' Mompel ik. 'Wat....wat is er gebeurt? Waar ben ik?' Ik haal mijn schouders op. Veera komt over eind en begint te kokhalzen. Ze springt op en rend langs me naar de goodsteen in de keuken. Ik loop naar de hal waar ik nog 2 mensen vint waar van de een half naakt. Ik loop de trap op naar de eerste verdieping. Ik open een van de deuren op de overloop. En wat ik daar aan tref is onvorspel baar. Mijn beste vriendin hangt slap op het bed. Ik loop naar haar toe en kijk of ze ademt. Maar haar borstkas gaat niet op en neer. Een jonge ontwaakt en staat op van de grond. Hij kijt mij aan en dan naar het ligaam. 'Wat is hier gebeurt?' sputtert hij. Er roold een traan over mijn wang. 'I-ik weet het niet.' Ik kijk hem met grote puppy ogen aan. De deur vliegt open en klef doent stel komt binnen. 'Nee...stop..haha.' ze stoppen aprubt al ze het ligaam zien. Er word beneden op de deur gebonkt en de jonge van het stel loopt naar benden en opent de deur. 'We zijn van de polietie en we willen graag even binnen kijken.' We kijken geschokt naar het trapgat. Ik probeer na tedenken wat ik moet doen maar het lijkt als of mijn brijn verstopt is. Er klinken voetstappen op de trap. We realiezeren alle 3 dat het te laat is en dat we niks meer kunnen doen. De polietie agent komt de kamer binnen en ziet gelijk het lijk liggen. Hij kijkt ons omstebeurt doordringent aan. We worden door zijn collegas naar buiten gebragt en daar moeten we alle maal wagten terwijl we gethekt worden door de ambulanse medewerkers. Ik word beed gepakt bij mijn schouders en in een stoel gedeuwt. 'Mond open.'zegt een nors uit ziende vrouw. Ik open mijn mond en er word een apperaat naar binnen gedouwt. 'Blazen.' Ik doe wat ze "zegt" en blaas. '0,01% zegt ze nors.' Ze stapt opzij en zodat ik op kan staan. Ze pakt veera beet en deuwt haar in de stoel. Ik kijk naar de rechercheurs die het huis in en uit lopen. Er is een busje met mannen in witten pakken geariveert. '10,0%' zegt de norse vrouw achter me. Ik draai me om en zie Veera wit weg trekken. Er word op mijn schouder getikt. Ik drij me om. 'Ben jij Dylan de Wit?' Ik knik. 'We willen u graag mee naar het beuro nemen.' Ik kijk geschrokken. 'Wat wat heb ik gedan?' vraag ik. 'er is niks ernstig maar we nemen u graag mee voor een on derzoek.' De polietie agente gebaart dat ik mee moet lopen.

Ik stap uit de auto. Boven het gebouw waar we voor staan hangt het embleem van de polietie. Ik skik even en loop dan met de agenten mee naar de hoofd ingang. De vrouw achter de balie kijkt me nors aan. ik kijk vlug de andere kant op. Ik weet niet wat ze van me willen ik wil het lievergezecht ook niet weten. Ik ben bang voor wat ze van me vinden bang voor hun oordelen. We stopen voor een deur. Alles kan achter de deur zitten maar ik heb geen idee wat het is ik ben ban voor het ergste.