Farkına varmadan bir dünyanın için' de kaybolmak kolaydır. Zaman geçtikçe artan bir yük, katlanıp giden kederler kaderin elinde olmadan bir dünyanın ortasında bırakır insanı. - Hep aynı sözler, hep aynı düşler, hep aynı hayatlar ya farklı olan ne?
Bir sürü soru, cevabı olmayan yada cevaplanamayan, ya bizden istenen ne peki ?
Zaman nedir ? Geçmek bilmeyen, tükenmeyen anı anı insan aklını bitiren, yaşayan ölüler için bir süreç beykide. Peki aşk nedir ? Tutkusu ile bağlayan bir azap olabilir mi sizce ? Bedeli ağır bir yük bence. Bir dünya üstünüzdeyken yol almak imkansız gibidir. Duvarları yıkık bir
ev gibi her an yıkılacak gibi, birşeyler yazmak istedim ve sözlerim kederimin aynası olması gerekti,
Unutmayı Bile Unuttum ben
Adını bile unuttum derken, aşkı adında buldum sandım ben.
Gidişine dayanamam derken, gelişinde yanıldım ben.
Her defasında boş yere, yok nedenle, unutmayı unuttum ben.
Belki bir gün onun yanında,
Oda senin yanında olmasını istedim.
İstedim sözünün özünde olmayı.
İstedim bu günün yarınında olmayı
Unuttum derken, askın adını bile koyamazken
Aslında askı buldum sandım ben.
Unuttum derken, boş yere, yok nedenle inandım sana ben.
Zor olan nedir peki? Hissetmek mi ?
-hayır
En zoru ağır bir yükü kaldırmak, herkesin yükü kendine ağırdır, ben seni anlamam, sen beni anlamazsın. Kırık bir kalp, yıkık bir dünya geride kalan ne ?
Bunun adını ne sen, ne ben, nede bir başkası koya bilir.
Yaşamı yaşamak gerek ki, her hikayenin adını koyalım.
