Pov Harry
Vandaag op 1 September was het weer zo ver, ik ging na een lange zomer vakantie terug naar mijn thuis: Hogwarts. Ik was al op perron 9 3/4 op zoek naar Ron en Hermione, maar besloot om alvast een plekje in de trein te gaan zoeken. Ik was aan het nadenken over dit jaar, ik begon al aan m'n 5e jaar. Maar die gedachten werd al snel verstoord door mijn grootste vijand genaamd
Draco Malfoy.
" Hey scarhead" zei de blonde jongen op een vijandige toon. Ik negeerde hem net zoals gewoonlijk, maar toch vond ik dit lastig de woorden deden me pijn. " Was je weer eens over je dode vriendje aan het denken, Potter?" Zei de blonde jongen lachend. Ik zelf kon hier niet om lachen, verdriet stoomde door m'n lichaam heen. Vorig jaar was Cedric vermoord door Lord Voldemort, ik had hier nog steeds last van. Al gauw zag ik de beelden weer terug, ik was op het kerkhof en voor ik het wist werd hij vermoord. Het verdriet wat ik voelde op dat moment was heftig en is er nu nog steeds. Al snel stond ik op en keek Draco recht in zijn mooie grijze ogen aan. Ik wou hem pijn doen maar iets hield mij tegen. Ik bleef gewoon staren en verzonk weer in mijn gedachten.
Ik vergat al snel dat ik zo naar hem aan het staren was.
"Potter!" Siste de blonde jongen kwaad. Ik ontwaakte weer.
"rot gewoon op, Malfoy." Zei ik kort af.
De blonde jongen grinnikte en keek me aan.
" waar zijn Wezel en mudblood?" Zei Draco.
" ga naar je eigen "vrienden" Malfoy, of heb je die niet?".
Malfoy keek me aan en pakte me snel, maar stevig vast bij m'n kraag ik voelde zijn adem in mijn nek en ik werd er gek van. " Je mag misschien Wezel en Mudblood hebben, maar ouders heb je niet. En ik hoop dat jij ook zo aan je einde komt." Zei hij op een fluisterende maar duidelijke manier. Ik kreeg er een beangstigend gevoel van, maar ook een heel verdrietig gevoel.
"HOU JE MOND, MALFOY!!!!" Zei ik met een schreeuwende maar toch een trillende stem. Al gauw voelde ik de tranen achter in mijn ogen braden, deze opmerkingen deden mij het meeste pijn. Ik miste mijn ouders iedere dag, ik heb ze nooit gekend maar toch had ik een leeg plekje in mij hart. Wie zou dit kunnen opvullen?
Pov Draco.
Ik schrok een beetje van Potter zijn reactie, al gauw realiseer ik me wat ik net had gezegd.
Waarom ben ik dan ook zo'n klootzak?
Kan ik nooit normaal doen tegen Harry?
Hij zal z'n ouders vast missen.. waarom maakte ik die opmerking? Wacht? Zie ik nou tranen achter zijn ogen? Ook al is dit heel begrijpelijk.
Sinds dat hij me heeft afgewezen in het eerste jaar, probeer ik al zijn aandacht te trekken...
ik vind hem leuk.
Alleen weet niet of ik hier al klaar voor ben.
Als ik hem uitschelden deed dit me pijn. genieten deed ik niet. Als ik naar hem kijk, dan voel ik me zo anders, zo fijn. Waarom doe ik altijd zo stom tegen hem? Waarom zijn we geen vrienden? Nee wacht vrienden met Potter? Laat me niet lachen, al zou ik dit willen. Hij zou me altijd zien als die "malfoy".
Pov Harry.
Malfoy was al snel weer gevlucht, wat is hij toch laf. Maar deze keer deed hij iets met me, de woorden deden pijn. Maar toch was ik blij toen ik hem weer zag, wacht wat? Ben ik nou blij om de jongen wie ik mijn "vijand" noem weer te zien? Toch voelde ik iets wat ik nog nooit heb gevoeld, wat zou dit zijn?
Dit was het eerste hoofdstuk van mijn eerste fanfic, van mijn fav ship Drarry!
Ik ben niet zo goed inschrijven maar ja... hoop dat jullie het leuk vinden!
Xxx
