16 EYLÜL 2017 DE YAZILMAYA BAŞLANMIŞTIR.
Kum tanesi gibi yalnızdık aslında.Fark edilemeyecek kadar küçük ama senden milyonlarca olunca göz önünde olursun.Belki bende kum tanesiyimdir diye düşünmeden edemiyorum. Etrafımda o kadar insan varken tek başıma olmak oldukça güç ve zarar verici.
Şu ana kadar tek bir an halimden isyan etmemiş kaderim nasıl yazılmışsa öyle yaşamak zorunda olduğumu doğrulamıştım. Zor ve acı verici olsa da bunun üstesinden gelmek için çabalıyor bir nebze de olsa rahatlıyordum.Kötülükler bana göz kırpsada görmezden geliyor,yok sayıyordum.
Hayatın paha biçilemez bir şekilde acı verişi bir kaç tis çığlıktan ibaret oluyor. Her geçen gün daha fazla içime atmakla megulken yenileri ekleniyor ve büyük bir çöküşe sebebiyet veriyor.
Uzun zaman önce kaçıncı içime atışım olduğunu saymayı bırakmış,nasıl çoğaldığını nasıl çöktüğümü izlemeye koyulmuştum. Hayatım bir film gibi heyecanlı ve mutluluktan öldüren bir tür değil öldüre öldüre yaşatan bir türden.Boğulmanın eşiğinden kurtlulamıyor en dibe batıyordum.Ara sıra elimi havaya kaldırarak yardım istiyor fakat kimsenin elimi tutmadığını acı bir gerçekle görüyordum.
İlk başlarda ergenlikten dolayı abarttığımı sanıyordum.Fakat yıllar geçtikçe bunun ergenliğimden dolayı olmadığını anlamıştım.Aylar önce 19 yaşıma girmiş olmam içimdeki çocuğu öldürememiş,ruhen zayıf kalmıştım.O çocuk hiç bir zaman büyümemiş,çaresizce oturuyordu. Benimle konuşmadığından küsmüş olduğunu anlayabiliyordum. "Konuş!" diye diretiyordum her seferinde.Oda susarak beni reddediyordu.Susarak daha fazla acı çekmeme sebep oluyordu."Uyu o zaman,uyu ki varlığından şüphe ettiğim hayatını koruyup kollayabileyim." uyumuyordu.Gece gece beni de uyandırıp duruyordu.Hiç bir zaman onun varlığına alışamamış durmuşum.
