Don't give up on your DREAMS

Wprowadzenie

-"...Carry your torches (torches)
(Torches)
Carry your torches (torches)
Torches, ooh
Torches
Torches
Torches, torches, ooh" - skończyłam śpiewać, wszyscy bili brawa, po moim występie były wyniki. Zaczęli mowic
- 3 miejsce Ivory Craze, Gratuluję! 2 miejsce Erin Jones (czyt. Dżons) - o jezu, to ja, zajęłam 2 miejsce! Jestem ciekawa kto pierwsze - Gratuluję! A 1 miejsce Finn Smith - wszyscy bili brawa ale nie ja, mój najgorszy wróg śpiewania i jeszcze ze mną do szkoły chodzi.

Po zakończeniu wyników przy aucie :

- no no Erin, coraz wyżej się wspinasz - podszedł i powiedział Finn
- dzięki?
- ale pamiętaj, mnie i tak nie przebijesz - powiedział, odwrócił się i odszedł, a ja pokazałam mu Faka (środkowy palec) a on mi też, tak jakby to widział.

W drodze do domu (w aucie) :

- gratuluję drugiego miejsca kochanie - powiedziała mama
- dziękuje, chociaż to nie to samo co pierwsze miejsce - odpowiedziałam i odwróciłam się w stronę okna

Nagle zza zakrętu wyjechała wielka wielka ciężarówka, mama nie zdążyła wyhamować i zderzyliśmy się

3 dni pózniej

Obudziłam się z wielkim bólem głowy, gdy otworzyłam oczy ukazały mi się duże lampy i białe ściany, jestem w szpitalu... Super!

Próbowałam wstać z łóżka gdy nagle usłyszałam:
- nie wstawaj, możesz zemdleć - powiedziała pielęgniarka

- mogłaby mi pani powiedzieć co tutaj robię? - powiedziałam z wielkim bólem w krtani

- wiec nie pamiętasz? Uległaś wypadkowi, przez co twoje struny głosowe doznały poważnych uszkodzeń, był tu twój ojciec, mówił ze kochasz śpiewać, już nie zaśpiewasz, nie możesz nawet mowić, gdyż twoje struny głosowe musza się zregenerować, będziesz pisać na kartce - mówiąc ostatnie słowa dała mi notatnik i długopis od razu zaczęłam pisać

-" jak to nie będę mogła śpiewać? Co z moja mama? Przeżyła? Niech mi pani powie!"

- wiem, ze chcesz się wszystkiego dowiedzieć, tylko spokojnie, twoja mama żyje, lecz jest w śpiączce zaawansowanej, ciężko będzie ją wybudzić i tak nie będziesz mogła śpiewać, nigdy.

Po tych ostatnich słowach pielęgniarka wyszła, nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić, wiec zaczęłam rysować, całkiem nieźle mi wychodzi, a rysuje siebie na scenie, moich fanów i moją mamę, która patrzy na mnie ze wzruszeniem i śpiewa razem ze mną z widowni, patrząc na to co narysowałam zaczęłam płakać, gdy nagle wszedł mój tata

- co się stało? Czemu płaczesz? - zapytał ze smutkiem..

Nic nie powiedziałam tylko spojrzałam na rysunek, tata podszedł, spojrzał i zrozumiał gdy zobaczył mamę w pierwszym rzędzie i na pierwszym planie.

Wziął ode mnie notatnik, położył go na stoliku i przytulił mnie mocno, tak mocno ze poczułam znów ból w krtani, tak wielki ze jęknęłam, tata od razu się odsunął, spojrzał mi szybko w oczy i wyszedł.

Resztę dnia leżałam sama w pokoju szpitalnym i oglądałam coś w telewizji, od czasu do czasu spoglądając na zegarek i przez okno.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Tak wiec koniec wprowadzenia, mamy nadzieje ze spodoba wam się książka, jak dla mnie ciekawa 😘😘☺️

Wprowadzenie pisała @Shikine_Misino
Pomysł dała @CynamonkaLova