When Everything Became Different

1. Alleen

Jules pakte een broodje pindakaas met gestampte ananas erop van het zogenaamde 'buffet' van het weeshuis en zuchtte.

Ze schrok op uit haar gedachten van een zacht, misschien zelfs voorzichtig geklop. Nina, dacht ze nijdig. Met een staalhard gezicht probeerde ze de deur open te doen, alsof ze altijd vriendinnen waren geweest.

Het was Nina niet, het was Toby, een klein, mager jongetje dat altijd bij Jules kwam voor een goocheltrucje. 'Heb je weer een kunstje?' vroeg hij nieuwsgierig. Jules wenkte hem met een lange, dunne vinger. Opgewonden kwam hij bij haar staan. Jules pakte het eerste wat ze zag, want overal waren dingen die dingen deden die ze niet hoorden te doen. Ze wist zelf niet hoe het kwam, maar het maakte haar ook weinig uit.

Deze keer was een flesje water de ongelukkige. Jules zette het op het nachtkastje. Opeens werden Toby's ogen zo groot als schoteltjes. Het volle flesje water was plotseling helemaal leeg, zonder dat Jules het ook maar met één vinger had aangeraakt. Gelijk werd het weer vol. En weer leeg. En weer vol.

Toen het stopte, klapte Toby vol enthousiasme in zijn kleine handjes. Jules lachte, en ze besefte, dat er wel iemand was die om haar gaf, en haar kon laten lachen. alsof een klamme hand zich om haar hart had gesloten en Toby de enige was die er recht doorheen kon. Hij was de enige die haar kon laten lachen in dit stomme weeshuis.