Saat gecenin 3'ü.İçimdeki huzursuzluk uyumama izin vermiyor.Gözlerim acıya acıya telefonun ekranına bakıyorum.Mesaj yok,bildirim yok.Sadece boş bir ekrana bakıyorum.Uyumak için telefonu kenara bırakıp uzanıyorum ama yine zihnim giriyor devreye.Düşünceler beni boğuyor,nefes alamıyorum yine.Saat 5 oluyor.Zar zor da olsa uyuduğumu fark ediyorum.Uyandığımda her zaman yaptığım gibi telefonu elime alıp mesajları kontrol ediyorum.Bir sürü gülücük dolu mesajlar ,insanların gereksiz neşesi canımı sıkıyor.Son 1 aydır bu durumdayım.Beni neyin rahatsız ettiğini bile bilmiyorum.Kendimi insanlardan soyutladım,kitaplara ve şu elimdeki küçük ekrana hapsoldum.İşte hikayem de buradan sonra başlıyor.
