PATRON (+18)

1.BÖLÜM

     Hayat benim için gerçekten zordu köy hayatından bıkmıştım artık bende yeni insanlar tanımak istiyordum burda her şeyi zorla yaptırıyolardı. 18 ime 2 gün kalmıştı burdan kaçıp yeni hayat bulmalıydım baskıcı hayata daha fazla dayanamazdım.

     Şu an istanbuldaydım gerçekten anlatılanlar gibi her şey garipti bir sürü insan farklı ydı burası alışamazdım ama kaçmıştım yapmam gerekiyordu ya da beni öldüreceklerdi. Aslında burda serpil ablaya güverenerek gelmiştim kendisi istanbulda yaşayan ara sıra köye tatile gelen komşumuzdu ona her şeyi anlatmıştım zor olsada ikna olmuştu onun yanına gidicektim insanlara adres soruyordum dönüp bile bakmıyolardı gerçekten burası bu kadar kötü müydü? 

          zor da olsa serpil ablayı bulmuştum bana yeni bir iş bulacaktı apartmanda girdim 3. katta oturuyordu gerçektende  güzel bi apartmandı kapıya gelip tıklattım 1 dkaika sonra açmıştı .serpil abla karşımdaydı  

  -kuzum hoşgeldin! Ne duruyosun içeri gelsene

 Bi an duraksamıştım sankı yeni bi hayat kapısı açılmıştı. İçeri geçtiğimde oldukça şıktı ama orta hallerdeydi durumu koltuklara oturduğumda başka dünyada gibi hissetmiştim.

-Dur sana bir kahve yapayımda konuşalım. 

-teşşekür ederim

     Üstümde gerçekten çok kötü kıyafetler vardı burdakilere bakınca çok kıskandığımı hissettim mutfaktan bi ses gelmişti serpil abla kahveleri hazırlamıştı gerçekten konuşmaya bile utanıuyodum ama bir kere kaçtım geri dönüşü yoktu. 

  -Eee anlat bakalım neden bu durumdasın .                                                    Biraz utanarak da desem

  -abla biliyosun seni zor durumda bırakmak istemesemde köyde babamların baskısı beni intihara kadar sürükledi ablamlar evlenince sıra bana gelmişti beni de evlendireceklerdi buna göz yumamazdım bende kaçmayı denedim sana haber verdim ve şu an burdayım.

-Yeterki sen iste bu çok yanlış bişe ama sen henüz genç kızsın bende buna izin vermezdim. Hayatını yaşamalısın buda senın hakkın sana yardım etmeye çalışıcam sana bir iş buldum bizim ordan. 

        inanılmaz mutlu olmuştum ama bi andan da üzgündüm bundan sonra tek başımaydım . aslında serpil ablanın bana bu kadar yardımsever olması 5 sene önce 7 yaşında ki kızını trafik kazasında kaybetmesiydi o kızınıda bana benzetiyordu belki de o olaydan sonra tamamen psikolojisi bozulmuştu kocasındanda boşanmıştı o da benim gibi yeni bir hayata başlamıştı. 

-Çok sevindim serpil abla iyi ki varsın!            deli gibi sarılıyodum.

-Dur kızz boğuldum.         ikimizde kahkaha atıyorduk hayatım çok güzel olucaktı buna inanıyordum evet annemi ve kardeşlerimi bıraktığım için üzgündüm ama o hayatı yaşayamazdım. Gün çok güzel geçmişti şimdi yatıp yarın erken kalkıcaktık işime gidip başlıycaktım heyecanlıydım yavaş yavaş gözlerim kapanıyordu.

 -Ceylin Ceylin ! 

       Biri ismimi söyleyip duruyordu gözlerimi açtığımda serpil abla karşımdaydı etrafa baktığımda biraz duraksadım çünkü değişik gelmişlti ilk defa başka bir yerde uyanmıştım. 

-Kuzum kalk hazırlanman lazım.

-Tamam hemen hazırlanıyorum serpil abla.   Dediğimde hızlıca yataktan kalkıp çantamı açtığımda gördüğüm kıyafetlerin çok eski püskü olduğuydu. Zaten işe başlıycaktım alırdım yenilerini dizime kadar gelen eski bir elbise giymiştim çünkü en güzeli oydu hem hizmetçi olucaktım önemi yoktu. 

     Saçlarımı da salık bırakmıştım.Serpil ablanın da hazırlanmasıyla çıkmıştık yolu sorduğumda yarım saatlik yol var demişti. Otobüse bindiğimizde asık suratlı insanlar yorulmuş gözler görüyodum dışardaki  kızlar çok güzel giyinmişti ben farklıydım bu yüzden dışlanmış gibi hisediyordum sanki oraya ait değildim ama bunu başarmalıydım. 10 dk yol yürüdükten sonra villa karşımızda duruyordu çok büyük ve ihtişamlı duruyordu ağzım açık şekilde bakıyordum mükemmeldi adeta sarayda diyebilirdim girmek için sabırsızlanıyordum kapısına yaklaştık kapıyı çalmıştık bizim 2 hizmetçi karşılamıştı ikside siyah mini etek beyaz gömlek giymişlerdi bende onlardan biri olucaktım ve çok heyecanlıydım. Bizi mutfağa davet ettiler gttikçe evin güzelliğine aşık oluyordum sonuçta köyde ki evlerden başka bişe görmemiştim gerçekten mükemmeldi yani rüyalarımda görebileceğim tarzda.bi tanesi konuşmaya başladı.

 -Serpil hanım sizle zaten iletişime geçmişler her şey konuşulmuş biz isterseniz kıyafetleri verelim hemen işe başlasın 

-Tamam.      dedi serpil ablada gidicekti her şeyi konuşmuştu burda müştemilatta kalıcaktım ama bu 1 hafta buraya alıştıktan sonra kalıcaktım rüya gibi bişeydi burada kalmak serpil ablayla vedalaşmıştık gitmişti. 

               Kızlarla anlaşabirdim ama 25 yaşlarında duruyorlardı. Kızlara isimlerini sordum Eylül ve Ranaydı biraz sohbet edip işe başlıycaktım en merak ettiğim soruyu kendimi tutamadım sordum.

-Burda kim kalıyor?         Eyllül saniyeler geçmeden cevap vermişti

-Zengin bir ailenin oğlu tek kalıyor oda iş adamı gibi bişe ama tam bilgi bilmiyoruz işimizi yapıp para alıyoruz. 

           Vay anasını be bu kadar büyük bir evde tek bir kişi mi kalıyordu bence bizim sülale sığardı burda zenginler de böyle işte ama banane ben paramı alsam yeter bana.  Eylül bana kıyafetlrti vermek için götürdü