Ang Mundo ng Kapangyarihan: Ang Simula ng Paglalakbay

Chapter 7 - Ang Diwata sa Gubat Lilibu

~~~

ANG MUNDO NG KAPANGYARIHAN
ANG SIMULA NG PAGLALAKBAY (Book 1)

~~~

Chapter 7: Ang Diwata sa Gubat Lilibu

Masayang-masaya kaming lahat dahil nakita namin si Jack at mas lalo namang masaya si Lily dahil nakita na niya muli ang kanyang minamahal. Oo nga pala, pupunta na kami sa gubat Lilibu oara hanapin ang matandang babae.

~

“Gumising na kayong lahat. Kailangan maaga tayong pumunta sa gubat ng Lilibu.” Tinawag kami ni Jack.

Maaga pa nga at hindi pa sumisikat ang araw.

“Handa na ba kayong lahat? May kasabihan na pagsikat ng araw doon sa gubat ay makikita daw natin ang diwata.” Ang dagdag na sinabi ni Jack.

Nagsimula na kaming maglakbay papunta sa gubat. Malayo-layo na rin ang aming nalalakad nang umangal na sina Jiky at Potty.

“Malayo pa ba? Pagod na pagod na ako. Magpahinga muna tayo kahit sandali. Ikaw talaga Jack, hindi mo man lamang sinabi na bundok pala ang lalakarin natin.” Ang sabi ni Jiky.

“Eh kailan ka ba nakakita ng isang gubat na wala sa bundok?” Ang sabi ni Jack.

“Malay ko ba. Hindi pa kasi ako nakakapunta sa ganito ‘ka-sobrang’ gubat kaya sige na, magpahinga muna tayo.” Ang hiling ni Jiky.

“Sige na nga, pwede na tayong magpahinga. Ang totoo niyan ay nandito na tayong lahat. Tingnan niyo ang paligid.” Ang sabi sa amin ni Jack.

“Wow! Marina ang ganda! Ang sarap mamasyal!” Ang biglang sinabi ni Jiky.

“Akala ko ba ay pagod ka na?” Ang tanong ni Lucky.

“Jiky! Ang ganda nga rito! Tara doon tayo magpahinga sa tabi ng ilog!” Ang tuwang-tuwang sinabi ni Potty kay Jiky.

“Lily, halika, ipapasyal kita.” Ang sabi ni Jack kay Lily.

“Sige. Marina, papasyal muna kami.” Ang sabi sa amin ni Lily habang pumapalayo sila ni Jack.

“Yuki, tara punta tayo doon sa may ilog.” Ang sabi naman ni Lucky kay Yuki.

“Marina, halika na.” Ang tawag sa akin ni Jiky.

“Sige, salamat pero dito na lang muna ako. Mas madaling makita ang pagsikat ng araw dito.” Ang sabi ko.

“Sige, ikaw bahala. Jiky, tayo na.” Ang sabi ni Potty.

Nakakainggit naman ang mga tao dito. Lahat sila ay may mga kasama. Pero masarap ngayon ang mag-isang tumingin sa pagsikat ng araw. Oo nga pala, nasaan na nga pala si Arthur?

“Marina, halika! Pumunta tayo doon. Mas maganda tingnan ang pagsikat ng araw sa may kwebang iyon.” Ang sabi sa akin ni Arthur.

Di ko maintindihan ang sarili ko bakit pumayag ako agad eh kakasabi ko palamang sa sarili ko na mas magandang mag-isang tumingin sa pagsikat ng araw. Hay naku.

Pumunta kami sa may kweba at umupo kami sa isang malaking puno doonn. Natatanaw namin ang mga kasamahan namin. Mas malapit sina Jack sa aming pwesto kaya madali namin silang napansin.

“Arthur, tingnan mo! Sumisikat na ang araw. Ang ganda!” Ang sabi ko kay Arthur. Sa sobrang tuwa ko ay napatayo ako. Nakita ko ang sinag ng araw na tumapat sa amin ni Arthur at sa lugar na iyon.

“Sabi sayo, mas maganda dito.” Ang sabi sa akin ni Arthur.

Ang ganda talaga ng pagsikat ng araw doon. Umupo ulit ako at nakipagkwentuhan kay Arthur. Sa gitna ng aming pagkwe-kwentuhan ay may narinig kaming sumigaw. Si Lily!