Just Wait

#01 Just Don't

_________27 Ιουνίου 2017______

"Χρύσα , από δω ο Σπύρος ... " ειπε ο Νικ τότε ο τύπος που καθόταν στον καναπέ σηκώθηκε δίνοντας μου το χέρι του χαμογελαστός . "Γειά πώς πάει ; " κάπως έτσι άρχισαν τα προβλήματα μου για τα επόμενα τρία χρόνια. Τη στιγμή που το χέρι του άγγιξε το δικό μου, ήταν η στιγμή που το σύμπαν είχε ολοκληρώσει την προσωπική του συμφωνία με τον διάολο για το πως θα καταστρεφομουν. Δεν το κατάλαβα εκείνη την στιγμή, όμως εκεί άρχισε το μακράν χειρότερο καλοκαίρι της ζωής μου.

"Που πάμε ;" ρώτησε ο Σπύρος τον Νικ χαρωπά.

" παμε γιά μπύρες ;" του απάντησε με ερώτηση ο Νίκος σηκώνοντας τους ώμους του.

" οκ" πετάγομαι σαν πορδή, οκ ο τυπάς θα νομίζει ότι είναι πιο ηλιθια και από γλάστρα με μπαφο.
_________today________

Ο Νίκος ήταν ο καλύτερος μου φίλος από όταν ήμουν εφτά. Γνώρισα τον Σπύρο στα δεκατέσσερα μου και έβριζα εκείνη την στιγμή για αρκετά χρόνια. Αν δεν τον είχα γνωρίσει θα είχα γλιτώσει πολλά. Ήταν ένα αθώο, φαινομενικά, κρας, εκείνη τη στιγμή.

Ο Νίκος σε εκείνη τη φάση ήταν με την Αρετή, που αποτελούσε ένα από τα μέλη του crew μας, τότε.

Μετά ήταν ο Σταμάτης, ο πρώτος παιδικός μου φίλος, η Μορφία, η αυτοκόλλητη μου που την ξέρω από όταν ήταν μωρό, ο Διονύσης, που ήταν ο μεγαλύτερος της παρέας και μεγάλο μούτρο τον οποίο υπεραγαπαμε όλοι, ο Μήτσος, ένας ολίγον τι κάφρος και κάπως αναποφασιστος τύπος, αν με ρωτάς, δεν ήξερε καν τι ήθελε από την παρέα, όμως ήταν εκεί πριν από εμένα, οπότε δεν μπορούσα να πω κάτι.

Όλα αυτά ξεκίνησαν το καλοκαίρι του '17. Άρχισα να γράφω τότε, γιατί η Μορφία έφυγε στα Γιάννενα και εγώ δεν είχα επαφή μαζί της για αρκετό διάστημα εκείνο το καλοκαίρι. Οπότε, την πληρώνεις εσύ, αγαπητέ μου αναγνώστη.

Όλα κυλούν ρόδινα μέχρι να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου. Πόσο λάθος είναι η στάση μου και να σταματήσω να κοροϊδεύω τον εαυτό μου.

Πάρε αυτό σαν οδηγό. "γιατί να μην ερωτευτείς τον κολλητό σου".

ή

"γιατί να μην ερωτεύεσαι γενικά"

Η επιλογή είναι δική σου

(updated 09/06/2019)