My dark life...

❤Part 1❤

Ντριιιιιν!!!!!!!!!!!!

Ποτε θα το σπασω αυτο το ξυπνιτηρι.......
Πρεπει να ξυπνησω?
Νέα χρόνια.. Νεο σχολείο..  Ας ελπίσουμε οτι το λύκειο θα ειναι καλυτερο απο το γυμνάσιο....
Μα καλά που πήγαν οι τρόποι μου? Ξέχασα να σας σηστηθω.  Ειμαι η Ρόζα. Εχω υψος 1.72 και ειμαι 61 κιλά. Τα μαλλια μου περνουν διάφορες αποχρωσεις του μπλε του μοβ  του πρασινου και του ροζ. Παμε στα σημαντικα. Έχασα τον πατερα μου όταν ήμουν 10 χρονων και νομιζω οτι ηταν το μονο ευχάριστο γεγονος που μου σηνευει ποτε. Η μητέρα μου δουλεύει απο το πρωι έως το βράδυ και σπάνια την βλέπω. Δεν με ενοχλεί γιατι βρίσκω χρονο να κλεινομαι στον εαυτό μου. Έπειτα απο τον θάνατο του αδερφού μου τον μονο ανθρωπο που με αγαπουσε και με πριστατευε....  δεν μιλαω πολυ. Προτημω να κλειδωνομαι στο δωμάτιο μου και να κλεω με τις ώρες. Δεν πειράζει έτσι ξεσπαω, έτσι βγάζω εξω τα συναισθήματα μου, έτσι κλείνω τις ψυχικές πληγές που ανοίγουν κάθε μέρα στο σχολείο μάλλον στο βασανιστήριο. Πολυ μελόδραμα σωστα? Και όμως ετσι ειναι η πραγματικότητα μου. Ποσο εύχομαι να είχα εναν ανθρωπο δίπλα μου να είχα αυτον τον ανθρωπο δίπλα μου... Τον αδερφο μου...  Δεν θα ειμουν τωρα ετσι....
-Μαμαααααα
Φώναξα αλλα δεν πήρα απάντηση.... Μάλλον θα έφυγε...
Πήγα στο μπάνιο εκανα τα απαραιτητα και ξεκίνησα να ετοιμάζομαι.
Έβαλα μια γκρι φόρμα και μια φαρδιά κοντομανικη μπλούζα.  Πήγα στην κουζίνα εφτιαξα ενα τοστ και μετα απο πεντε λεπτα που ηταν έτοιμο το πήρα και έφυγα...
Το λυκειο ειναι 15 λεπτα με τα πόδια αρα προλαβαινω άνετα. Στο δρόμο είδα ενα φορτηγό μιας μεταφορικης εταιρίας να παρκάρει δυο σπίτια πιο κάτω απο το δικο μου. Ωραιαααα καινούριοι γείτονες.
Συνεχισα τον δρόμο μου για το βασανιστηριο.
Φτάνοντας εκει είδα ολες αυτές τις γνωστές φυσιογνωμίες που ειναι ενα ακόμα κάρβουνο που βοηθάει στο να μαυρίζει η ζωή μου. Άνοιξαν την καγκελόπορτα και τοτε ακούστηκαν λογια του τύπου:
- ήρθες φρικιό?
- μωρή χοντρή κάνε άκρη πιανεις όλο τον χώρο.
- Πουτανα δεν μπορείς να καταλάβεις οτι δεν αξίζεις να εισαι μαζί μας?
Ολα αυτά δεν με ενοχλούσαν πλεον τα είχα συνηθησει.  Προχωρισα και τοτε είδα το προσωπο του Άρη που ηταν έτοιμος να με χτυπήσει. 
Την στιγμη που ετοιμαζομουν για το πρωτο χαστούκι της χρονιάς άκουσα τον Άρη να μιλάει
- Άφησε το χερι μου ρε μαλακισμενη.
- Μην τολμησεις να με ξαναβρισεις και να σηκώσεις χερι πανω σε κάποιον που δεν μπορεί να σε αντιμετωπίσει. Βάλτα με κάποιον στα μετρα σου δειλε.
Δεν εχω ακούσει ποτε κάποια να μιλάει ετσι στον Άρη. Απορω πως ακόμα δεν την έχει χτυπισει. Αλλα για μισο λεπτο.
Ποια ειναι αυτή? Γιατι με βοηθάει? Πρωτη φορά την βλέπω. Μάλλον της χρωστάω ενα τεράστιο ευχαριστω.
Η βραχνή και μπάσα φωνη του Άρη με ξύπνησε απο τον λιθαργο μου
-Και ποια εισαι εσύ που θα μου πεις τι να κάνω?
- Ειμαι αυτη που θα σου πει οτι αν δεν σταματησεις να συμπεριφέρεται με αυτον τον τροπο θα το πληρωσεις πολυ ακριβά.
Παράξενο μετα απο αυτά που του ειπε, δεν έκανε τίποτα ο Άρης? Δεν ειπε τίποτα? Δεν την έβρισε? Μάλλον πρωτη φορα νιώθει τύψεις για κατι.  Τοτε κατέβασε το χερι του και έφυγε. Ειχαμε γίνει θέαμα.  Σηκωθηκα αγγαλιασα την άγνωστη σωτήρα μου και την ευχαρίστησα.  Μου έδωσε το χερι της
-Αννελιζε χαρηκα. Δεν κανει τίποτα.
-Σε ευχαριστω και παλι. Εμένα με λενε Ρόζα. Εισαι καινούρια?
- Ναι μετακόμισα δυο μέρες πριν εδω κοντα.

Γειαααα
Αυτη ειναι η πρωτη μου ιστορια. Ορίστε και το πρωτο κεφαλαιο. Λογικά θα αναιβαζω κάθε 2 με 3 μέρες. Το επόμενο λογικά θα ειναι cast. Συγγνωμη για ορθογραφικά. -Στην ιστορια θα υπάρχει υβριστικό περιεχομενο-
Φιλάκιαααααα
-Σια❤❤