İntihar

ESKİ DOST

''kardeşim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. O korkunç günleri yeniden yaşayamayacağımı hissediyorum. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim''

Sabah uykuyla uyanıklık arasında bir boyuttaydım. Tuhaf gelecek o gün ama bir şeyler olacağını sezmiş gibiydim. İçimde yerli yersiz kıpırdanmalar vardı. O sıcacık yatağımı bırakıp kalkmaya hiç niyetim yoktu. Ama sabahın köründe kapım çaldı. Tuhaf saat daha 9.30'du kim bu diye mırıldana mırıldana gittiğimde ise postacı olduğunu fark ettim. Kapıyı uyku sersemiyle açtım.

''İnci hanım?'' keyifsiz ve homurtulu bir sesle söylediği her haliyle belliydi

''Evet benim''

'' Size bir mektup var, Van'dan, lütfen gerekli yerleri imzalayın''

Gerekli yerleri imzaladıktan sonra mektubu aldım. Bir an düşündüm, bana bu mektubu atan kişi çocukluk arkadaşım Tülay olmalıydı. Mektubun üstündeki isme baktım ve düşüncemde haklıydım mektubu gönderen çocukluk arkadaşım Tülay'dı. İlk okulda yaptığımız gibi mektuba kokular sürmüş, mektubu açtığımda o gelen müthiş gül kokusu beni aldı ve çocukluğuma bir saniyede olsa geri götürdü. Küçükken Tülay ile bizim bahçede oyunlar oynar, boy boy sıralanan uzun ağaçlara tırmanırdık. Tülay annesini ve babasını küçükken kaybetmişti. Annem ise Tülay'ı evlatlık edinmişti. Hep beraber vakit geçirirdik, sürekli gülleri koklar, ip atlar ve hep beraber vakit geçirirdik. Aynı okula gittik ikimizde liseye kadar beraber okumuştuk. Liseden sonra Tülay öğretmenlik alanında devam etmiş ve başarılı bir edebiyat öğretmeni olmuştu. Ben ise hiç istemediğim bir bölüme gittim ve çevirmen olmuştum. Vakit kaybetmeden Tülay'ın mektubunu açtım ve okumaya başladım.

Mektup

''Sevgili yoldaşım inci, muhtemelen sen bu mektubu okurken ben artık bu dünyada olmayacağım. Neden böyle bir şey yaptığımı merak edeceksin. Sana kısaca özetleyim;

Benim tek suçum kardeşim, sevmekti! çok sevmek. Öğretmenlik yaptığım yerde birisiyle tanıştım. Adı hakandı, beraber bir yola çıktık, belki bana kızacaksın bunları neden anlatmadım diye ama artık bir önemi yok. kardeşim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. O korkunç günleri yeniden yaşayamayacağımı hissediyorum. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim. Sesler duymaya başladım. Odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. İnci kardeşim! Sen benim en güzel yıllarımdın ama buraya kadar. Kararlıyım bu düşüncemde, ben yapmasam bile onlar beni öldürecekler! Sevgili yoldaşım sakın üzülme ben artık gerçek benliğimle mutluluğa ulaşıyorum. Bunu sakın unutma...

Şok olmuştum. Bunları yazan gerçekten Tülay mıydı? Elim titriyor, göğsüm sıkışıyordu, ne yapacağımı bilemiyordum. Hemen hazırlanıp üniversiteye gitmeliydim oradan izin alıp Van'a. Hemen alelacele üstüme gündelik bir şeyler alıp üniversitenin yolunu tutmaya başlamıştım . üniversiteye geldiğimde dekan yerinde yoktu. Ne yapacağımı bilemedim. Hemen havaalanını arayıp Van'a en yakın uçuş saatini öğrendim.