Hidup aku ibarat kain putih yang melayang-layang.Sekejap ke kiri,sekejap ke kanan.Tiada arah yang tetap untuk dituju.Ye,aku mengaku hidup aku sangat sunyi dan perlu diisi dengan bunyi-bunyian yang boleh mengisi kekosongan hidup ini.Tapi,macam mana??Macam mana aku ingin mengisi kekosongan ini??Apabila teringat akan sekolah,
setiap kali itu juga aku akan teringat yang aku sering dihina,dicaci,dimaki dan dibuli oleh rakan sekolahku.
Disebabkan itu,aku tidak
mempunyai seorang kawan pon untuk
berkongsi suka dan duka
bersama.Keluarga??Jangan cakap kawan je yang macam tu,keluarga aku pon 2×5=10 je.Selalu mengabaikanku.Mereka terlalu mementingkan kerjaya mereka tanpa memikirkan aku yang kesunyian ini.Macam lah kerja tu lari kalau tak dikejar.Tak kan punya.Kerja tu mana ada kaki nak jalan or lari.So buat ape nak terkejar-kejarkan kerja tu.Buang masa and buang tenaga je.Huh!!!Bosannya hidup macam ni.Kenapa aku perlu dilahirkan dalam kehidupan yang sebegini.Bilalah aku boleh mengubah cara hidup aku ini untuk menjadi lebih baik.Lebih baik dan lebih baik lagi.
YOU ARE READING
My Life
RandomMengisahkan seorang remaja,Sara Amirah yang sering dibuli,dicaci,dimaki dan dihina di sekolahnya.Tapi,dia tidak mudah berputus asa untuk meneruskan kehidupannya dan berazam ingin mengubah cara kehidupannya. "Maafkan saya encik.Saya tak sengaja.Saya...
