W Odcieniach Szarości

**************

Cześć. Mam na imię Rose. Może zacznę od tego, że nie mam znajomych, przyjaciół ani dalszej rodziny... Mam tylko trzy najważniejsze w całym moim życiu osoby. Kochanego tatę, cudownego brata bliźniaka Jessa i najwspanialszego przyjaciela Williama. Bez nich moje życie byłoby.. "Szare", a właściwie już jest. Ponieważ tylko takie barwy widzę... Tak... Posiadam od urodzenia chorobę zwaną "Ślepotą barw" Nie wiem jak naprawdę wygląda niebo, ocean, kwiaty, trawa. Nie potrafię sobie tego nawet w żaden sposób wyobrazić, ale nie tęskni się za czymś czegoś nigdy się nie miało... Mimo to jest moje marzenie. Wiedzieć jak wygląda zielony, niebieski, czerwony czy żółty. Dokładnie trzy lata temu kiedy miałam jeszcze te czternaście lat miałam chwilowy "przebłysk" w mojej głowie. Przez moment widziałam jakieś światło. Wydaje mi się i myślę, że to było to. Barwy. To był dosłownie ułamek sekundy, a jednak pozostał w mojej pamięci nadal tak niesamowity jak za pierwszym razem kiedy tego doświadczyłam. Kolory, jeśli mogę to tak nazwać, widziane przeze mnie to biały, szary oraz odcienie szarości. Nic się nie wyróżnia...

Mój brat jest do mnie dosyć podobny, ale jesteśmy bliźniętami dwujajowymi. Te same nosy, kolor włosów, podobne rysy twarzy. Jest cudownym człowiekiem. Zawsze mnie wspiera z tatą jak może.
William to moja powiedzmy "miłość" z dzieciństwa, ale to było kiedyś... Chociaż teraz sama nie wiem co czuję. Jako małe dzieciaki planowaliśmy już ślub, wspólny dom, pieska, dzieci... Miło wspominać. Przyjaźnimy się od przedszkola. Wtedy jeszcze chodziłam do szkoły. Dokładnie do czasu piątej klasy podstawówki, kiedy stan mojego zdrowia się pogorszył, ale o tym później.

Chciałabym się opisać, ale nie jestem w tym najlepsza, więc może wykorzystam tu jedną z piękniejszych chwil mojego życia, która miała miejsce miesiąc temu.

Ja i William świętowaliśmy pierwszy dzień wakacji. Siedzieliśmy na kocu. Niedaleko rzeki. W lasku na łące. Brzmi jak fragment z jakiejś bajki prawda? Bo tak właśnie było. "Rosie, dlaczego tak mówisz?" Powiedział dając kosmyki moich włosów za ucho. "W sensie jak? " Dopytałam chłopaka. "Czemu twierdzisz, że masz brzydkie oczy??? Są śliczne... Niespotykane"
Mimo, że nie widzę kolorów nie lubię moich oczu. "Bo... Są takie... Yh. Nie lubię ich" Skrzywiłam się na myśl o nich. "Są nieziemskie. Uwielbiam je. Czarne obramówki, a przy źrenicach takie błękitne." Uśmiechał się. "Opiszę Cię kolorami... Mogę?" Kiwnęłam twierdząco głową na jego pytanie. "Wiesz... Jesteś śliczna. Wyróżniasz się. Lekko lokowane, bardzo jasne, blond włosy. Magiczne oczy, o których już wspominałem maluszku" Poczochrał mi swoją dużą dłonią włosy i mówił wpatrując się we mnie, a ja już czułam, że się czerwienie. "Jesteś drobniutka, jasna karnacja. Moje przeciwieństwo hah... Ja mam bardzo ciemne, brązowe włosy jak pień tamtego drzewa. Spójrz." Wskazał palcem w stronę dębu, a po chwili kontynuował. Ja zaciekawiona słuchałam głosu bruneta. "Moje oczy też są brązowe. Kolejna rzecz, która różni nas w wyglądzie maluszku to to, że ty jesteś malutka, a ja jestem bardzo wysoki haha." Znowu zaczął się szeroko uśmiechać "Twoja bluzka jest koloru zielonego jak... "
"Jak trawa?" Przerwałam wypowiedź chłopaka. "Tak. Tak dokładnie słonko. Jak trawa" Uśmiechał się szeroko. "A twoja spódniczka żółta"

"Jak słońce" Powiedziałam zadowolona, a on kiwnął głową.

"Jesteś moją tęczą Rosie"

Tak wygląda mój opis... Ale to tylko wspomnienie.

Teraz pewnie JA znajduję się na łóżku szpitalnym. Po operacji. Operacji oczu... Wspominałam, że z moim wzrokiem było coraz gorzej. Ten zabieg ma sprawić, że nie stracę wzroku i co najlepsze może będę widzieć kolory. Jestem optymistką, ale nie robię sobie nadziei. Nie chce się rozczarować... To by zabolało....
Niestety nie jest to operacja, która na 100% się uda... że odzyskam wzrok, a tym bardziej zacznę widzieć kolory. O czym marze. Tak bardzo chce się obudzić, ale nie potrafię i boje się...