Rica etsem okumaya başladığınız tarihi buraya yazabilir misiniz? 🖤
Kapkaranlık bir kuyunun içinde sürükleniyor, gibiyim. Nefes alamıyorum. Çırpıyorum ama olmuyor. Her çabam, ölüme bir adım daha yaklaşmamı sağlıyor.
"Almila biraz sakin olur musun? Daha suya damadın bile." demesi kolay tabii hidrofobisi olan benim. Her denize ayak basışımda beynim yavaş yavaş o anı tekrar yaşıyormuşum gibi algılamamı sağlıyordu.
Mert; en yakın arkadaşım, dostum, kahramanım. Onun sayesinde hayattayım. Araf olarak adlandırdığım o günün bana armağanı.
"Bıktım artık. Olmuyor işte zorlamaya gerek yok. Bir haftadır zaten beni biricik sevgilimden yani yatağımdan koparıp şu lanet denize getiriyorsun. Eve gidiyorum." cevap vermesine izin vermeden hemen arkamı döndüm. Biliyordum eğer konuşmaya başlarsa beni bir şekilde ikna edecekti.
Denizden çıkınca kullanmak için havluya uzandım. Havluyu kaldırdığında altındaki telefonumun bildirim ışığın yanıp söndüğünü fark ettim. Tanımadığım bir numaradan mesaj vardı.
0538...: Onun, sana dokunmasına dayanamıyorum.
Önce yaşadığım şoktan ne cevap vereceğimi bilemedim. Profilinde de resim yoktu. Biraz düşündükten sonra yanlışlıkla gönderildiğini düşünüp telefonu şezlongun üzerine geri fırlattım. Çok geçmeden bildirim sesi geldi. Yine aynı numaradan.
0538...: Bir daha dokunmasına asla izin verme, ALMİLA.
Almila: Ne saçmalıyorsun. Kimsin sen?
0538...: Çok yakında öğreneceksin benim küçük deniz kızım.
🥀
