Sorry about the inconvenience || Yaoi

Prolog

Biegł tak szybko, że nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Za dziecka, czyli jeszcze pięć lat temu, nikomu nie śniło się nawet, żeby przygotować go na taki wysiłek fizyczny. Miał wychować się w ciepłym, przytulnym domu, zająć wygodną posadę w biurze i osiągnąć to, co jego ojciec, by wyżywić rodzinę. Tymczasem biegł w kanałach, odganiając szczury głośnymi, pospiesznymi krokami. Od wyjścia dzieliło go tak niewiele - zwykła krata, którą należało unieść. Dotarcie do niej powinno zająć mu nie więcej niż dziesięć sekund. Wtedy robota zostanie wykonana, a biżuteria powróci w ręce właścicielki wraz z wydarzeniami, których była świadkiem.

Wziął ostatni oddech i wytrącony z równowagi, potknął się o starą, zapomnianą torbę spoczywającą w płytkim strumyku. Wówczas wokół nastała głucha cisza, na którą kompletnie nie był przygotowany. Miano go gonić, wyrywać zdobycz z rąk... Czuł się oszukany przez los, ale wyłącznie w tym pozytywnym znaczeniu. Nie brakowało mu adrenaliny, toteż napawał się wszechobecnym spokojem, przerywanym jedynie przez kapiącą z sufitu wodę.

- Dobra robota - usłyszał miękki głos w ciemności.

Zadowolony rozprostował kończyny i otrzepawszy nogawki, uśmiechnął się szeroko. Obrócił się o sto osiemdziesiąt stopni i gwizdnął z dumą:

- Też tak myślę.

Jednak poczuł się dość nieswojo... Jego opiekun ograniczał czułości do minimum, natomiast ten człowiek, kimkolwiek był, położył mu dłoń na głowie, a chwilę potem złapał za włosy i szarpnął z siłą, jaka spokojnie zwaliłaby go z nóg. Tak pewnie by się stało, gdyby nie kolejna ręka, tym razem wyłaniająca się z włazu na górze, która zdecydowanym ruchem wyrwała go z objęć nieprzyjaciela. Mimo to nie czuł się ani trochę bezpieczniej i gdy tylko znalazł się na wyższym poziomie, odskoczył jak oparzony, powstrzymując się od krzyku.

- Mówiłem, żebyś nie wdawał się w pogawędki z kanałowcami - skarcił go, tym razem znajomy, mężczyzna.

Sam nie wiedział, czy jego widok był pocieszający. Bo o ile ciężar spadł mu z serca, o tyle wzrosła irytacja i uraza za brak szacunku do swojego pomocnika.

- Przecież wiem - fuknął w odpowiedzi, podając złote naszyjniki towarzyszowi.

Blaise wydawał się niezrażony szorstkim tonem głosu swojego rozmówcy i z chytrym uśmieszkiem rzucił: "Wracajmy na powierzchnię, po naszą nagrodę."

Młody wiedział już, o jakie wynagrodzenie chodzi. Siedział w tym biznesie od dawna, konkretnie od dnia, w którym miłosierny mężczyzna szlachetnie ugościł u siebie biedną przybłędę. Zawsze kończyło się tak samo - dzieciak wracał do domu, odpoczywał po swojej misji i wieczorem odrabiał lekcje, czekając na powrót wycałowanego bruneta z torbą wypchaną pieniędzmi.

Ich nudna egzystencja ograniczała się do schematu zadanie-wolne-zadanie, lecz Aimé nie narzekał na swój los. Tak długo, jak jego sekret pozostawał jedynie jedną z wielu tajemnic, mógł cieszyć się małym pokojem, jedzeniem i towarzystwem, które choć niekiedy było dla niego utrapieniem, pomagało mu normalnie funkcjonować.

Tej nocy było dokładnie tak samo. Zegar wybił północ, a chłopiec nie był w stanie przymknąć oczu nawet na moment. Pod powiekami ciągle widniały świecące w mroku oczy gryzoni, z kolei pieczenie na głowie zelżało minimalnie. Na pewno nie na tyle, by mógł je ignorować. Niechętnie wyszedł z łóżka i cichutko skierował się w stronę drzwi. Dochodziło do niego zduszone przez ścianę wycie telewizora. Najwidoczniej Blaise miał wystarczająco dużo siły, aby lenić się całą noc. Kiedy wyszedł na korytarz, głosy stały się wyraźne i teraz spokojnie rozumiał każde zdanie. Wywnioskował, że była to komedia i chociaż brunet szczerze je uwielbiał, tym razem nawet nie parsknął. Aimé znów odczuł niejaki strach. Ostatni dzień w jego prawdziwym domu wyglądał identycznie - obudził się w środku nocy i potruchtał do kuchni po szklankę wody. Następnego ranka został wyrzucony na bruk. Nie, żeby było to jakoś powiązane. Zawinił czymś kompletnie innym, czego sam jeszcze nie zdążył pojąć.

Przełknął ślinę i nieco pewniej zszedł po schodach. Jego baczne spojrzenie śledziło każdy centymetr podłogi i obserwowało przedmioty ułożone na wypolerowanych szafkach. Nic się nie zmieniło, jego pedantyczność była dostrzegalna w każdym miejscu. Gdyby Blaise planował pozbyć się go za siedem godzin, na pewno nie robiłby tego z taką ostrożnością. Myśląc w ten sposób, uspokajał się wystarczająco mocno, żeby jego zwykle pochmurna twarz nie przybrała żadnego konkretnego wyrazu.

Słyszał, jak kanapa gwałtownie ugięła się pod mężczyzną, który zapewne podskoczył z zaskoczenia. Blondynek nie często składał mu wizyty w nocy, zwłaszcza bez żadnego powodu. Jasne kosmyki odstawały w każdym kierunku świata, a podkrążone oczy przymrużały się przy styczności z ekranem telewizora. Opiekun wyglądał na realnie zmartwionego. Równie dobrze mały mógłby stanąć przed nim z nożem w tułowiu.

- Nie mogę zasnąć - westchnął cicho, spuszczając głowę.

W wieku czternastu lat godność powinna zabraniać mu podobnych poniżeń, jednak teraz o to nie dbał. Chciał po prostu odpocząć tak, jak powinno się odpoczywać - w wygodnym fotelu, w ciszy, nie wpajając pojęć z podręcznika.

- Siadaj, młody - zaproponował Blaise, ponownie rozciągając się na sofie. Nawet teraz nie zdjął z głowy cylindra, który w oczach Aimé był dla niego ważniejszy niż korona dla króla.

Chłopiec posłusznie wykonał polecenie i zajął siedzenie po drugiej stronie stołu. Czuł się, o zgrozo, bezpiecznie i to w obecności samego Blaise'a Duranda!

-  Spisałeś się - brunet nie szczędził mu sympatii i chłopiec bał się myśleć o tym, co miało miejsce, kiedy ślęczał nad książkami.

- Tylko wkradłem się na posesję Subercaseux. To ty obezwładniłeś strażników - przypomniał.

- Ale nie ja uciekałem kanałami.

To był argument nie do przebicia, jednak nie mógł zebrać się w sobie na podziękowanie. Mężczyzna, który grał rolę jego przybranego ojca, popisywał się swoim nosem do interesów, chytrością i egoizmem, przez co czasem ciężko było uznać którekolwiek jego słowo za szczere. Może to alkohol, jaki zdecydowanie było od niego czuć, zmienił go w lepszego człowieka...

- Nadal mogę tu zostać? - wyrzucił z siebie nagle, przez co dorosły zastygł w bezruchu.

- Cóż, masz tu całkiem niezłe warunki... - Blaise potarł kark. W mroku wyglądał o wiele starzej, a miał jedynie trzydzieści lat. - No i prawnie jesteś jeszcze gówniarzem.

Nie odpowiedział w nadziei, że choć przez moment starszy zachowa pełną powagę i da mu tym do zrozumienia, że wcale nie żartował. Na szczęście minuty mijały, a opiekun nie wyglądał na rozbawionego.

- Wspominasz stare czasy?

Tym razem usta blondyna rozciągnęły się w delikatnym uśmiechu.

- Jesteś tak nieodpowiedzialny jak mój ojciec.

* * *

Ruszam z nową opowieścią! Mam nadzieję, że chociaż ta przyniesie mi dumę i doczeka się zakończenia XD Oceniajcie~