Multideki selin
İyi okumalar...
Uçağın anons sesiyle oturduğum yerden kalkıp güvenlik geçidine ilerlemeye başladım.
Evet türkiyeye gidiyorum,babam beni orda beklediğini söyleyip uçak biletimi aldı ve ilk uçakla sabah erken gelmemi söyledi.
Aslında babam beni fazla umursamazdı, ama aniden beni istanbula çağırmasına doğal olarak şaşırmıştım acaba ne için çağırıyordu... bu düşüncelerimi zihnimin kuytu köşelerine atıp bavulumu teslim ettim, ardından uçağın merdivenlerini çıktım.
Oturacağım yere gelip eşyalarımı üst tarafa koydum ve oturdum,sanırım fazla yorgundum derin bi nefes verip gözlerimi yumdum yanındaki hareketlenme ile gozlerimi hafif araladım karşımdaki çocuk neydi öyle, göz irislerimin büyüdüğüne yemin edebilirim bu çocuk insanmı hayır yani o insansa diğerlerini düşünemiyorum gözleri koyu yeşil çene hatları zariflikle çizilmiş gibi saçları fazl-...ne diyorum yaa ben tuhaf tuhaf, banane ondan inşallah farketmemişdir baktığımı nolur nolur nolur fark etmesin...
Çocuğun tok ve ifadesiz sesini işittim "ağzını kapa açık kaldı" uyarıdan çok alayla söylenmiş bir sözdü, bana dememiş olmasını ümit ederek etrafa bakındım ama kimse buraya bakmıyordu
Ürkek sesimle sordum"banamı dediniz" alacağım cevabı merak ediyodum.
Elindekileri yerleştirdikten sonra yanıma oturdu ve rahat bi pozisyon aldi "senden başka biri bana bakıyormu" fazla ters bi insan sanırım...bi dakika ona baktığımı farketmişmiydi...işte şimdi rezil oldum ona bakarken yakalandım nasıl toparlıycam?
Ciddi bi ses tonuyla konuşmaya çalışarak" Ha..hayır tabikide ne..ne münasebet" tamda sırasıydı kekelemenin
Oturduğundan beri ilk defa bana bakarak konuştu " seni bu kadar heyecanlandıran ne peki" bariz bi alay tonu vardı sesinde şuna bak ego torbası kendini ne zannediyor bu,ağzının payını vermek lazım ama bu kadar yol yorgunuyken hiç kimseyi çekemem, inandırıcı bi şekilde"siz kendinizi ne sanıyorsunuz? hayır yani size bakınca heyecanlanıcağımı nerden çıkardınız, şu iki dakika içinde egonuzu hemen gösterdiniz keşke biraz daha bekleseydiniz daha iyi olurdu"fazlamı uzun konuştum acaba fazla konuşmuş olabilirim ama doğru konuştumyani bence hakliyim, ya ben niye yeni tanıştığım kişiye direk daldım yani mecazen...
Bana bakıp bıkkın bi ifadeyle iç geçirdi"sen hep böyle uzun cümleler kurup hiç yorulmazmısın? bi sus fazla konuşuyosun bide bana cevap verme!" Önüme dönüp göz devirmekle yetindim ama şuan içimden ağzını gözünü patlatmak geliyo, tabii hayaller-hayatlar şundaki kaslarla tekme atsan oynamaz yerinden.
Cevap vermememe afallamış olsada yüzü ifadesizdi,acaba zor olmuyormuydu bu kadar ifadesizlik?... herneyse deyip kafamı cama yasladım, herşeyden uzaklaşıp kopmak istiyordum, hiçkimseyi takmamak,ama sanırım bu mümkün değildi tam okulma alıştım derken başka bi okula gitmek çok gıcık bi durum, gözlerimi kapattım zaten yorgun olduğumdan yavaş yavaş uykuya teslim oldum...
□■□■□■□■□
Yanımdaki gencin seslenmesiyle uyandım "şşt uyan! Bana bak uyansana kızım,hayır işim gücüm yok bide bunla uğraşıyorum," gözlerimi hafif araladım ama ışık gözlerimi kamaştırmışdı,yerimde doğruldum ve artık ayılmıştım boğazımı temizleyip"efendim" dedim sesim uykuluydu hâlâ " ne ara uyudun kalk,uçak arızalandı"
Şok irislerimi istila ederken nasıl bu kadar rahat olduğu hakkında hiçbir fikre sahip değildim,gözlerimi sıkı bir şekilde yumup açtığımda bunun şaka olmadığını fark ettim. Uçağın içinde kızların çığlıkları hakimdi.
Pilotun " sayın yolcularımız,lütfen panik etmeyiniz en kısa sürede arızayı gidereceğiz, anlayışınız için teşekkürler " demesiyle fazla endişelenmedim zaten böyle şeylerden fazla korkum yoktu...tabiki vardı ama böyle çığlık atacak kadar değildi koltuğa biraz daha sinip gözlerimi kapadım bildiğim bütün duaları okudum.
Gozlerimi açtığımda yanımdaki yakışıklı bana bakıyordu,anlamaya çalışırcasına,ben gözlerimi kaçırıp etrafa baktım "sanırım biraz uzun sürecek gibi" dedim
Kafasıyla beni onaylayıp "evet, sanırım öyle" dedi "peki sana bişey sorucam sen neden endişelenmedin" cevap vermemi beklermişcesine bana yöneldi
Biraz afallamıştım,sanki endişelenmek zorunluydu herkes endişeleniyor diye endişelenmemmi lazımdı? "endişelenmemmi lazım?"
"Hayır ama burdaki bütün kızlar ufak çaplıda olsa en azından bi çığlık falan attılar, senin neden almadığını merak ettim"ne alaka neden merak ediyorki?
"Neden merak ediyorsunuzki?" Bana 'sen malmısın'gibi bi bakış yolladı, ama neden merak ediyorduki ?daha bi kaç saat önce beni terslerken şimdi geçmiş karşıma bana soru soruyordu kusura bakmayın ama benimde bir gururum var.
"Tamam merak falan etmiyorum sordum cevap vermiyceksen vermiycem de beni uğraştırma" fazla uzatmak istemiyordum"endişelendim ama ben fazla tepki gösteren kızlar gibi değilim yani öyle fazla bi tepki göstermem tamam arızalandıysa arızalanmıştır düzelir fazla uzatmaya gerek yok" bana değişik bi şekilde bakıyordu, kafasını sallayarak onayladı, önüme döndüm.
Hâlâ adını öğrenmediğimi fark ettim ona doğru dönüp"bi şey sorabilirmiyim?"
Beklemiyordu sanırım, yani doğal olarak bende beklemezdim,off herneyse konumuza dönelim.
Dudağının kenarı hafif kıvrıldı"sor"
"Adın ne? pardon adınız ne?"
"Sorun değil, adım ATEŞ, ATEŞ BARKIN"
bi dakika çok tanıdık geldi ama nerden? yada sadece ben benzetmişimdir,
"Senin yada sizin adınız ne?"bunu dalgayla karışık söylemişti onu taklit ederek "sorun değil"dedim "adım SELİN ÇAĞHAN"
bir anda ifadesi değişti
"ÇAĞHAN HOLDİNG?"bi dakika bu...bu babamın holdingi idi, yani babamı tanıyormuydu?
"Evet, babamın holding'i"
"Sen GÖKHAN ÇAĞHAN'ın kızımısın?"
"Evet"
"Hmm, memnun oldum" memnun olmuşcasına mırıldandı, nerden tanıyordu babamı bunu türkiyeye gittiğimde babama sormam lazım.
"Bende memnun oldum" önüme dönüp kafamı cama yasladım, zaten bundan sonrada sesssiz bi yolculuk geçirdim.
_____________________________
Merhaba, umarım beğenmişsinizdir... ilk kitabım olduğu için baya acemice oldu yazım hatalarım varsa şimdiden Özür dilerim. 814 kelime ile bitirdim ve elimden geldiğincede uzun yazmaya çalıştım...
İyi veya kötü yorumlarınızı bekliyorum...
Okuduğunuz için teşekkürler...♥♥
