Verdwenen

De vondst

Het was 3 jaar geleden sinds mijn moeder stierf. Ik herinner me nog hoe ik mijn auto in rende en zonder nadenken naar haar huis reed. De ambulance was al aanwezig, samen met een trillende buurvrouw, maar het was te laat. Haar hart had die dag stoppen met slaan en daarmee mij alleen gelaten. De laatste Hemmingstone uit onze familie.
Voorzichtig stapte ik de trede voor haar huis op. Het was een oude houten trap, die leed naar haar voordeur. Voor ze stierf beklom ik deze treden elke dag, maar sinds de dag van haar dood was dit niet meer nodig. Mijn moeder had kanker, maar wou niet opgenomen worden in het ziekenhuis. "Als ik sterf, sterf ik op de plek waar ik me veilig voel, met mijn zoon naast mijn zijde", had ze gezegd. Dat laatste had ik niet kunnen waar maken.
Ik opende de voordeur van het oude huis. De vertrouwde geur van amandel en nootmuskaat die ooit zo vertrouwd was, kwam aan als een pijl uit een boog. Alles was hetzelfde gebleven. Van de oude sofa waar ze elke dag in zat, tot de oude schilderijen van de rommelmarkt. Ze had gezworen die ooit te verkopen en er miljoenen mee te verdienen. Daar was het nooit van gekomen.
Ik trad de woonkamer binnen, terwijl herinneringen me van alle kanten aanvielen. Op de kast stond een familiefoto. Het was zo te zien een oude foto, want de familie was nog compleet. Mijn moeder en vader, mijn broer en als kers op de taart; ik. Mijn vader stierf toen ik 6 was, veel herinneringen had ik niet meer van hem. Ik herinnerde me alleen nog zijn lange grijze baard, die hem er altijd liet uitzien als één of andere magiër. Mijn broer was nog een ander verhaal. Mijn moeder had me vele verhalen verteld over wat er met hem gebeurd was. Geen van die verhalen waren de echte, althans, dat is waar ik van uit ging. Het enige wat ik wist was dat hij weg was. Niemand praatte ooit nog over hem, of durfde zelf zijn naam nog uit te spreken. Stiekem wist ik altijd dat mijn moeder daar niet sterk genoeg voor was. Om het verleden naar boven te halen. Ik was de laatste Hemmingstone; we hadden geen nonkels of tantes, iedereen was dood of gewoonweg niet bestaand.
Ik maakte mijn weg door het huis. Ik had geen idee waar ik naar op zoek was, ik wou gewoon de pure nostalgie nog eens voelen. Als ik me genoeg concentreerde zag ik mijn moeder nog zielsalleen ronddwalen in het huis. Het was een veel te groot huis voor één persoon, maar mijn moeder voelde zich nooit comfortabel in kleine huizen. Ze wou een grote, open plek. Stiekem vroeg ik me wel eens af hoe ze het huis ooit had kunnen betalen. Ik had niet veel erfenis van haar over gehouden, maar financiële toestand van mijn familie was me dan ook nooit onthuld.
Dan stopte ik voor een grote gele deur: de deur van haar slaapkamer. Ik opende de deur en de scharnieren piepten luid. Net zoals vroeger. Toen ik binnenstapte viel de hoeveelheid geel me op. Mijn moeder hield van geel. "Het is de kleur van pure vreugde, het beste ding op aarde", zei ze altijd. Mijn moeder was zeker en vast een vrolijk persoon. Maar hoe vrolijk het geel dan ook mocht zijn, de kamer voelde grijs zonder haar.
Plots merkte ik een envelop op. Hij lag op haar bureau, in open zicht. Erop stond: 'Voor mijn liefste zoon, Trevor Hemmingstone'. Ik ging zitten op de grote houten stoel. Er was me vertelt geweest dat ik alle erfenissen had ontvangen. Hoe konden ze dit vergeten als het in open zicht lag?  Ik merkte hoe mijn hart sneller begon te slaan en mijn handpalmen begonnen te zweten. Langzaam opende ik de envelop.