KADER ne zaman bize gülecek?

-Bölüm-I

Bugün son dördün bitecek ve yeni ay başlayacak .Çok korkuyorum.Ayın kaybolmasını istemiyorum. Hava yavaş yavaş kararıyor.Soğukluğu tenimde hissediyorum.Birazdan yağmur yağacak.Şuan herkesin beni aradığını biliyorum.Ve bulunmak istemiyorum . Bulunursam beni dört duvar arasına sıkıştıracaklarını da biliyorum ,orası bir hapishane .Bu  korkumun sebebi ben miyim ,annem mi bilemiyorum annemin sırf bana ve kardeşime babasızlığın ne olduğunu hissettirmeden hayata tutunabilmemiz için fırından ekmek çalıp 4 yıl hapis yatacağını da biliyorum. Akrabalarımızın bizi nasıl reddettiğini ve devletin bize nasıl sahip çıktığını da biliyorum ama ben kabullenemiyorum . Annemin bizi doyurabilmek adına çaldığı ekmeğin cezasını unutamıyorum. suçlular dışarıda feragat ederken annemin bu hata (!) uğruna hapse girmesini gururuma yediremiyorum.ben 10 yaşıma bugün bastım annem çeteleme bir çizik atmıştır.Yetimhanede bizlere çok iyi bakıyorlar ama annemin yanına gitmeyi ona sarılmayı istiyorum bu yüzden yetimhaneden hizmetçinin beline bağlı olduğu anahtarı alıp kapıyı açtım ve kaçtım.Kardeşim burada mutluydu.Onun mutluluğu benim omzumda br elin olduğunu hatırlatacak bu arada adı Feride ben de Züleyha babam bize bu isimleri vermiş .Babamı çok seviyorum.Eminim oda cennete bize olan sevgisini dile getiriyordur şuan nefes nefeseyim çünkü az önce bir köpek beni kovaladı ve havlaması bütün mahalleyi ayağa kaldırdı .Ben ise hemen kaçtım. Benim kaçtığımı gören biri olursa cezamın 1 hafta boyunca kütüphanedeki kitapların tozlarını birer birer almak olacağını biliyordum. Sonuçta ilk yaptığım bir şey değildi. bu günlük boş bir arazide kalacağımı biliyordum yetimhaneden aldığım battaniyeyi üzerime serdim ve  annemi düşledim.