Daar zit je dan, in het ziekenhuis, je vader vast aan allemaal gekke snoertjes en jij, verlamd van angst op een stoel. Je hoort de piepjes van dat hart apparaat en bij elk piepje schrik je. Je zit alleen, je wilde ff samen zijn met je vader. Mannen onder elkaar. Je pakte zijn hand en keek naar zijn bleke, vredige gezicht, vol snoeren. Op dat moment besef je pas hoeveel geluk je hebt met iemand zoals hem. Je hield van hem. Je praat zacht over wat je allemaal meegemaakt hebt samen met hem. "Weetje nog op vakantie in Indonesië? Toen we van die hoge glijbaan afgingen en je je net weer jong voelde? Of dat je Melanie en mama liet schrikken tijdens het leren?" er loopt een traan over je wang op het bed en de verpleger komt binnen om te checken of alles goed gaat. Je kijkt haar aan en knikt. -tot nu toe wel ja.- je keek nog is naar je vader en zei zacht in jezelf;"Je overleefd dit wel.. Net zoals de vorige keer. Je bent sterk en niemand is zo'n goeie vechter als jij. Ik had altijd alles goed, en kon goed voorspellen wat er zou gebeuren. Maar dit was de grootste fout die ik gemaakt had.
