Kanayan Yaralar

Gidiyorum Galiba.

Içimde bir sıkıntı yine.  Sebepsizce yer etmiş bi duygu.  Gidişinle azmış,  karanlığa boğulmuş birsey bu.
Bilmiyorum aslında insanın bazen  ne umrumda oluyor ne de unutabiliyor.  Bağlı gibiyim adeta yada bağımlı...
Deli gibi isterken bedenim ve ruhum bir türlü ulasamamak ise acı verici.       Ne bunun adı sahi?  Gitmek mi?  Yoksa gittiğini sanırken bile kalmak mı? 

Bazen saatlerce savaş veriyorum kalbim ve aklımla.  Düşünüyorum herşeyi,  olup biteni, sensizliği.  Zor geliyor  çok zor.  Ama umrunda olmayışımsa uzaklaştırıyor her an. Içten içe ölüyorsun bende hatta gidiyorsun galiba içimden.    Ben hiç sende yer etmemişken bende ki yerinin izi kalacak biliyorum.
Ve korkuyorum her geri dönmek işteyişinde aldanmaktan.  Arkama baka baka giderken bile geri dönüp tekrar sana koşmaktan. 
Bu korku değil aslında. Gurur.  Senin hicbirsey yapmayışın. Ama benim her seferinde alıkoyamayışım.  Bu çok acı.  Tek taraflı olan bir direniş benim ki. Tek taraflı bir savaş.  Gitmekle, kalmak arasında zor bir oyun bu.  Ama bu sefer sendin oyun bozan. Yanlis yapan.
Şimdi anlatsana hadi. Zevk verdi mi üzülmem? 
Fazla değer çok mu besledi özgüvenini?
Hiç farklı hissettirmedim mi sana?
Bir yük var şimdi üstünde demi?

Biliyorum.  Bu seni korkutmasın.  Ama sorumluluk versin. Hissettirsin birşeyleri.  Gitme mesela hiç!  Gittiğini söylesen bile kal hep bende. Gideme.
Ama hiç gelmeyişin var bide, buda ürpertiyor içimi. Sonra diyorum ki üzülme. Korkma. "Yanlız değilsin. " yanlız kaldığını bile bile avutuyorum kendimi. 
Karanlıklaşıyor ruhum, hissizleşiyor duygularım.  Gidiyorum galiba senden adım adım.