HARBİYE

Bir yuva düşünün. Bir aile, birkaç nefes. Evet siz bunlara sahipsiniz. Etrafta koşuşturan yeğenleriniz, ellerini öptüğünüz nineleriniz, her hafta sahilde buluştuğunuz sevgiliniz ve her öğün beslediğiniz köpeğinize sahipsiniz.

Benim yuvam mı? Hayır benim yuvam bu değil. Benim yuvamın uzun bir yolu var. Kolay kolay ulaşılamayan engelli bir yol. Etrafında kır papatyaları yok. Etrafında; acı var, coşku var , cesaret ve ölüm var. Bizler ölümün sevgilisiyiz. Burası Harbiye, bizler ruhunuzun sesiyiz. Bizi görmenize, bilmenize gerek yok. Bir ölür, bin diriliriz. Bizler Mustafa Kemalleriz.

Bu yolda uğruna yaşadığımız tek şey var. Vatan. Görevimiz öldürmekten önce, yaşatmak.

Bizim yolumuz Vatan. Bu yol yufka yüreklilerin yolu değil.

Ben Asuman. İsmim gökyüzü, aşkım vatan. Bu benim yolum. Eğer siz de bu yola adım atarsanız, bu aşk sizi tüketse de, öldürse de bırakamayacaksınız.