Hepimiz filmleri yaşamak isterdik, lakin sağa sola repliklerini yazmayla yetindik.
Günlük hayatta izlediğimiz bir filmde bile tam açarken filmi seyretme amacımız günlük yaşadığımız olayları unutmak vardı, ya da ne bileyim bana göre seni unutmak vardı birazda olsa işte. En azından 2-3 saatte olsa unutup kafamdan çıkarmak aklımı dinlendirmek ve dizginlendirmek vardı. Bir kitab okurken de bunu yapmak istiyordum; olmadı. Daha parağrafın giriş cümlesine yenilip kitabı kenara fırlattım.
Filmde denedim, nedense onda da olmadı. Bir replik seni andıracak kıvamdaydı. Filmin türü ne olursa olsun korku, gerilim, aksiyon farketmiyordu. Artık filmin türüne pek önem verilmeden ikili ilişkilere atılmak yemeğe tuz atmaktan daha basit hale gelmiş gibi. Unutmak istediğim o 2-3 saatlik film molama kendine yer ayırmış gibisin. Korku filmi gerilim filmi falan farketmiyor, sahnelerinde aşk geçiyor, diyorum aşk bu kadar basit olmamalı ama filmin sonunda da yeniliyorum; ne aşklar ne bakışlar varmış diye. Yani unutmak bir filmden geçmiyormuş; tam tersine hatırlamak filmden geçiyormuş. Hatırlamak, hatırlanılmak, hatırlanmak işte. Kitaplarda bu şekilde nankör işte. Bir kelime veya uzun cümleli bir parağrafı insana kitabı kapattırır vaziyette.
Diyeceğim şu ki; unutmak isteyeceğimiz çok şey var ve biz hatırlamak yolundan kaptırmış gidiyoruz.
