bloedrood

1.

Ik ben Lola aangenaam. Je zal vast wel denken waarom zou je zelfmoord willen plegen? Welke reden is daar nou goed genoeg voor?

1. Ik word pijn gedaan. Mentaal.
2. Mijn moeder is alcohollist.
3. Mijn echte vader is een drugsverlaafde, alcohollist en mishandellaar.
4. Ik word gepest. Vieze lesbische hoer! Je bent leelijk! Je bent een dikke leelijke vieze lesbische hoer! Dat zijn dingen die ik dagelijks hoor.
5. Ik ben niet goed genoeg.
6. Niemand accepteert me hoe ik ben.
....
En zo gaat het lijstje verder. Trek het je niet aan Lola, het komt allemaal goed. Nee mensen het komt niet goed. Wanneer zien jullie dat nou in. Mijn besluit staat vast. Ik kan niet meer leven zo. Ik wil niet geholpen worden. Ik wil eindelijk rust en stilte. Is dat zo moeilijk te begrijpen?
Oh ja misschien moet ik punt vier even uitleggen. Het lesbische gedeelte dan toch. Voor een lange tijd ben ik samen geweest met een meisje. Eigenlijk ben ik bi en dat gedeelte doet me vrij weinig. Waarom zou je zelfs iemand voor lesbo, homo, flikker, pot of iets dergelijks uitschelden... Iedereen is anders en mooi op zijn of haar eigen manier. Dat is toch mijn mening. Pesten is niet leuk en gepest worden al helemaal niet. Hmm zijn er nog dingen die jullie moeten weten? Uhm... oh ja! Ik doe mezelf pijn. Als in verwonden en snijden.
Waarom?
Dat is een goeie vraag. Ik word dag in dag uit mentaal pijn gedaan. Op een gegeven moment begin je te denken waarom doen ze me pijn? Ik denk er nog steeds over na. Ik zal het wel verdienen zeker. Je gaat het na een tijd proberen te voorkomen. Je denkt ja ze doen me pijn. Mensen waar ik om geef doen me pijn. Er moet toch een oplossing zijn daar voor? Je doet aardig en niks fout. Oke dat werkt dus niet. Je zwijgt in hun buurt. Helpt ook niet... Weet je, je geeft om die mensen. Er moet aanleiding voor hun gedrag zijn toch? Je blijft er over nadenken. Je ligt nachten wakker. Stop het. Alsjeblieft stop het. Ik smeek het je... Alsjeblieft... Misschien als ik mezelf pijn doe doen hun het niet meer.
Het begint met een klein sneetje.
Het werkt niet.
Misschien meer proberen.
Noop geen effect.
Nog meer?
Het werkt bij mij als een verslaving. Als ik het mes pak of een ander scherp en puntig voorwerp, het moment dat dat voorwerp over mijn huid gaat en bloedsporen achterlaat. Op het moment dat ik die pijn voel word ik naar een andere dementie gezogen. Weg van de problemen hier op planeet Aarde. Weg van het pesten. Ver weg van alles. Dan is het voor even rust in mijn kop.
Voor heel even maar. En dan kijk ik naar mijn armen of benen en zie ik het bloed. In het begin huilde ik toen. Nu zijn we drie en een half jaar verder. Ik vind het de normaalste zaak van de wereld nu. Ik weet het. Ik weet het. Het is niet gezond. Ik ben me er heel bewust van dat dit niet normaal is en ik raad het ook niemand aan om te doen.
Alles behalven dat.
Ik ben gewoon verneukt.
De wereld waar in wij leven is zo cruel, zo wreed. Hoe kunnen mensen gelukkig zijn?
Sta even stil.
Ik meen het. Sta stil. Iedereen heeft haast en stress.
Calm down!
We maken onszelf kapot. Ik moet dit, ik moet dat. Nee we moeten helemaal niks. Ik kan dit niet meer aan hoor.
Valt het op dat ik depressief ben?
Nu waarschijnlijk wel. Normaal niet hoor. 24/7 Loop ik met een masker rond.
Hey Lola alles goed? Ja met mij altijd he!
Ik ben het beu mensen. Ik kan niet meer en ik wil het gewoon niet meer....
-----
Dit was hoofdstuk 1 van BLOED ROOD. Ik denk dat het wel duidelijk is dat dit een zwaar verhaal is. Ik vind het zelfs zwaar om te schrijven. Hopelijk vinden jullie het toch de moeite waard om verder te lezen.
XOXO
Laura