Deneme Tahtam

1.BÖLÜM

"Korkma." diye fısıldadı gözlerimin içine bakmayı sürdürürken.Sağ yanağımın üzerine de duran uzun-ince kemikli parmakları ile yüzümü okşuyor bir yandan da sanki "Ben buradayım." Der gibi diğer eliyle,elimi tutuyordu.Onun ki ile eş değer
şekilde,aşk ve güven dolu bakışlarımı sergiliyordum.Dudaklarımızın buluşmasını
diledim o anda,sanki böyle yapınca onun olduğum gerçeği resmileşecekti. "Karhan?"
diye fısıldadım sorarcasına. "Efendim."
diyerek kibarca yanıtlandırdı sorumu. "Sen..." Kelimeler boğazımda düğümlü kalmış bir vaziyette dudaklarımdan dökülmek adına çırpınıyorlardı. "Sen?"
Yarım kalan cümlemi tekrarladı.Tek kelimelik sorusuna,ne diyeceğimi bilemeyerek. Kelime haznemdeki,kelimele-
re göz gezdirdim kısaca,ama nafile,binlerce kelimenin arasından bir kaç kelime toparlayıp doğru cümleyi kuramıyordum.
"Konuş Alçin." Kelimelerin doğru bir cümle kurmasını dileyerek araladım dudaklarını
"Sen..." İlk söylediğim kelimeyi defalarca tekrarladım içimden. "Sen...bir...kati-" sustum bir süre içten içe kurmak istemesem
de bu cümleyi,artık vakti geldi de geçiyordu.
"Sen bir...kati-...Katilsin..." Zorlanarak tamamladım cümlemi. Doğruydu.Yıllar önce
biriktirdiğim onca hayali teker teker gözlerimin önünde linç etmesi bir yana, o
bir çok insanı gözünü kırpmadan öldürmüş,
bir...katildi. "Sen kaçak bir Katilsin." Katil olması asla ve asla aşkımıza engel değildi ama ben yalnızca,kendisine itiraf edemediği
şeyleri yüzüne vuruyordum. "Öyleyim."
Diyerek onayladı sözlerimi.Bir katilden farklıydı Karhan...başkaydı.Katil olamayacak kadar temiz yürekli ve şefkatli
o benim koruyucu meleğimdi. "Alçin?"
fısıltıdan farksızdı. sesi. Konuşamadım...
Kelimelerim asla ve asla bir cümleyi oluşturamazken "Hı?" gibisinden belli belirsiz bir ses çıkardım.Bu süre zarfında
Yüzümdeki ve elimdeki elleri benden ayrılmış elleriyle oynamaya başlamıştı.
Üzerine oturduğumuz,binanın merdivenlerinden kalkıp elini bana uzattı
anlamaz bakışlarlar eşliğinde bakmaya devam ederken dudaklarından şu kelimeler
döküldü. "Eğer bana güveniyorsan ve benim
bu karanlık dünyamda benimle birlikte peş peşe adımlar atmak istiyorsan tut elimi..."
Durdu bir süre "Ya da..." Cümlesini tamamlamadan tuttum ellerini,desteği sayesinde ayağa kalktım. "Senin o karanlık
Dünya da gözüm kapalı koşarım." Sizce küçük,bizce kocaman olan itirafımı bu şekilde dile getirdim.Sağ elimle tuttuğum sol
elini iyice kavradım ve diğer elimle de sağ elini tuttum. "Seni seviyorum Alçin kuşum." İsmimin anlamı küçük kızıl bir kuştan fazlası değildi. Bu nedenle 'kuş' lâkabını pek fazla kullanırdı ben de. "Ben de
seni seviyorum Karhan'ım." İsmini söylerken öylesine benimseyici bir şekilde konuşmuştum ki gülümsemesi genişledi. Ardından beni taklit edercesine "Alçin'im"
Diyerek iyice benimsedi.benim de gülümsemem genişlerken polis arabasından
yükselen siren sesleri ellerimizin ayrılması
için yeterli bir sebep değildi.polis arabaları
dört bir yanımıza çevrelenmiş tabiri caizse kapana kısılmıştık ya da ayrılık vaktiydi. Karhan'ı olması gereken yere tıkmak adına
bize doğru bir kaç küçük adımlarla yaklaşmışlardı. "Karhan'ım." Bir şeyler yapmasını bekliyordum.Biz birbirimizi bu kadar benimsemişken bu ayrılık hiç yakışmazdı."Alçin'im..." diyerek mırıldandı
"Eğer orada öylece sonsuza kadar tıkılıp kalırsam..." "Hayır!" Diye inledim.küçücük mahalleye cılız sesimle konser verirken,
Polislerin elinde parlayan siyah demir parçası-silah- ürkmeme sebep oluyordu.
Henüz ayrılmamış,hiç ayrılmayı da düşünmeyen ellerimiz bir sürü polisin üzerimize atılmasıyla ayrıldı.Karhan polis
arabasına bindirilirken dokunmaya kıyamadığım kelepçeli ellerine baktım ve yine tüm mahalleyi ayaklandıracak sesimle
bağırdım. "Karhan!" Karhan'ın bindiği araba ilerlerken ben de başka bir arabaya silah zoruyla bindiriliyordum."Karhan'ım." Diye mırıldandım. "Bırakma beni."