Azuurblauw

1. Feesten en logeerpartijen

Harde muziek.
Zwetende lichamen.
Benauwde ruimte.
Stampende voeten.

Ik voel me fijn hier.
Eindelijk even vrij.

"Anna, kom. Het is al laat. We moeten gaan."

"Waar is Em? Ik heb haar al een tijdje niet gezien." Lach ik. Mijn hoofd voelt licht aan.

Daniels gezicht verstrakt.
"Em is weggegaan met iemand. Ik ken de jongen niet."

Ik schud mijn hoofd en zucht. "Niet alweer..."
Ik pak Daniel bij zijn hand en leidt hem naar de uitgang. Hij heeft niks gedronken. Ik wel. Waarschijnlijk teveel. We lopen naar de auto, en hij zet me neer aan de passagierskant.

"Je verdient dit niet Daniel. Dit doet ongetwijfeld pijn. Em is nooit goed geweest in het overzien van consequenties." Mompel ik.

"En toch hou ik van haar. Ik kan er niets aan doen."

"Je moet... Daniel, kun je heel even stoppen?" Ik voel een golf van misselijkheid door me heen schieten.
Hij remt af en ik gooi het portier open. Ik adem frisse lucht in en voel de misselijkheid alweer wegzakken. Gelukkig, ik haat overgeven.

"Het gaat wel weer." Zeg ik terwijl ik mijn hoofd terugtrek.

"Slaap vannacht maar bij mij. Ik weet dat je je ouders verteld hebt dat je bij Em zou slapen." Zegt Daniel.

Ik zucht. "Thanks. Van jou kan ik ten minste wel op aan. Er was een tijd dat Emily me niet steeds in de steek liet..."

"Ze heeft het zwaar. Laat haar." Daniels handen verstrakken om het stuur.

Ik besluit door te vragen. "Ik weet dat je er niet graag over praat maar... als je het toelaat dat Em je zo behandeld, moet je haar echt wel iets heel ergs aangedaan hebben." Zeg ik voorzichtig.

Dit kan nu twee kanten op. Of Daniel word boos, of hij vertelt me eindelijk de waarheid.

"Het gaat jou niks aan. Stop met erover zeuren. Hoe ik door Emily behandeld wil worden is mijn zaak. We houden van elkaar, dat is alles wat je moet weten." Zegt Daniel op een ijzige toon. Natuurlijk vertelt hij het me niet. Ze willen er allebei geen woord over zeggen, ook al zijn ze mijn beste vrienden.

"Het is al goed. Rustig. Ik zal er niet meer over doorvragen." Zeg ik kleintjes.

Daniel staart nors voor zich uit. "Als je zo doorgaat kun je je slaapplek wel vergeten."

Ik hou snel mijn mond. Ik kan niet in deze staat bij m'n ouders aankomen, om 3 uur s'nachts. Ze zouden gek worden, of heel boos, of allebei. Waarschijnlijk allebei.

Mijn ouders zijn streng, te streng. Ik snak ernaar om los gelaten te worden, vrij te zijn. Ik probeer onder hun regime uit te kruipen, maar het gaat lastig en moeizaam. Alleen op avonden als deze voel ik de ijzeren greep die ze op mijn leven hebben iets minder.

Als we bij Daniels huis aankomen, doet hij het portier voor me open en helpt me uit de auto.

"Het gaat wel." Mompel ik en schud me los. Ik zak bijna meteen op de grond. Misschien gaat het toch iets minder goed dan ik dacht...
"Dat kan ik zien ja." Daniel grinnikt en vangt me soepeltjes op. Daarna slaat hij een arm om me heen en helpt me naar de deur.

"Nu stil Anna. Mijn ouders slapen en als ze zien dat je Emily niet bent gaan ze vragen stellen." Fluistert Daniel.

"Zo stil als een rat.. ik bedoel een muisje." Giechel ik. Ik vind mezelf opeens hilarisch en begin spontaan te lachen. Daniel slaat snel een hand voor mijn mond en trekt me mee naar boven.

"Ik zei sst! Jezus Anna, doe volgende keer iets rustiger aan met de alcohol." Hij rolt met zijn ogen. Ik pruil alleen maar. Hij zucht en trekt mijn shirt uit.

"W-wat doe je?" Stotter ik.

"Ik doe je een shirt van mij aan, zodat je je eigen kleding vannacht niet onderkotst. Je mag me morgenochtend best bedanken hoor."

"Ben je het gewend om voor een meisje te zorgen? Je bent er best goed in."

Shit. Verkeerde opmerking.

Daniel kijkt me boos aan en gaat verder met me uitkleden, nu ruwer dan eerst. Als ik eenmaal in zijn bed lig met een shirt van hem aan verzacht zijn uitdrukking weer.

"Waar ga jij nu slapen?" Vraag ik.

"Naast jou, er zijn geen andere plekken. Bovendien ligt Em nu ergens anders met iemand in bed, en die is hele andere dingen aan het doen dan ik met jou van plan ben. Geen zorgen, je bedriegt je beste vriendin niet. Ze doet zelf tien keer ergere dingen."
Antwoord Daniel terwijl hij naast me komt liggen.

Ik knik voorzichtig voor ik ineens een intense moeheid voel opkomen. Binnen enkele seconden ga ik bijna knock-out. Het laatste wat ik nog meekrijg is dat Daniel een arm om me heen slaat.

A/N:

Yup. Een nieuw verhaal. In het Nederlands dit keer, iets dat jullie niet van me gewend zijn. Het voelt ergens wel vreemd om in het Nederlands te schrijven, maar ook fijn omdat ik Engels toch iets minder goed beheers dan mijn moedertaal. Toch hoop ik dat dit boek evenveel aandacht krijgt als mijn Engelse boeken, al is het voor een minder groot publiek geschreven. Ik ben al een paar hoofdstukken verder met schrijven en ik beloof dat het dramatisch en (hopelijk) geweldig wordt! :)